Opuszczamy pokój Ziona w milczeniu. Nikt się nie odzywa. Dopiero gdy przekraczamy próg domu watahy i jesteśmy na tyle głęboko w lesie, że nawet cienie wydają się bezpieczniejsze niż korytarze Tolaris. – Powiedzcie mi, że nie rozważamy tak naprawdę uwierzenia im – mówi w końcu Noah cichym, wściekłym głosem. – Mieli mój kocyk – mruczę, palce zginają się u moich boków. – Zion go zachował. – To nie zn