– Noah. Xavier – wydyszałam. – Idźcie. Xavier zrobił krok w moją stronę, oczy miał dzikie, złote światło migotało na jego skórze. – Nie utrzymasz tego sama! – Nie jestem sama – powiedziałam, głos mi się łamał. – Layah i ja, damy radę. A teraz idźcie! Jego szczęka zacisnęła się, ale posłuchał. Bo mi ufał. Bo mnie kochał. Xavier zmienił postać i Maddox wypadł naprzód z rykiem; cień i płomień owinęły