W jadalni panowała absolutna cisza, przerywana jedynie brzękiem sztućców Vivien i Finnicka. – Eee… – Nie mogąc znieść tej niezręcznej ciszy, Vivian przejęła inicjatywę. – Co do tamtej nocy… – Przepraszam. Zanim Vivian zdążyła zdecydować, jak poruszyć ten temat, Finnick niespodziewanie jej przerwał. – Co? – Vivian była oszołomiona. Czy Finnick mnie przeprasza? – Byłem zbyt pochopny tamtej nocy – po