ELARA „Elara!” Wzdrygnęłam się, kiedy odwróciłam się i zobaczyłam swojego szefa. „Co ty wyprawiasz?!” – zapytał z surowym spojrzeniem. „Yy...” – zajęknęłam się, zerkając za siebie. „Wciąż zapoznaję się z t-tym miejscem”. Zmierzył mnie wzrokiem od stóp do głów, oceniając każdy szczegół, po czym skinął głową do siebie. „Dziś wieczorem będziesz pracować przy wysokich stolikach”. Mrugnęłam zaskoczona.