Elisa skinęła głową, ale nie sprawiała wrażenia, by ją to obchodziło. – Nie przejmujcie się nim. Tylko podąża moim śladem i nie wygląda na to, by miał złe zamiary. Po pracowitym dniu Elisa spała tamtej nocy dobrze. Wcześniej zawsze martwiła się, że straci Garetha. Ale teraz, kiedy już go straciła, jakoś zaakceptowała rzeczywistość i się uspokoiła. Początkowo myślała, że będzie jej trudno spać samej, jednak ostatecznie przespała noc bez żadnych snów. Wydawało się, że naprawdę potrafi o nim zapomnieć. Kiedy ponownie otworzyła oczy, stało się to za sprawą dzwoniącego wczesnym rankiem budzika. Elisa wstała w dobrym nastroju i się odświeżyła. Uśmiechnęła się z zachwytem na widok śniadania, które zostało podane na stół. Uwielbiała śniadania w stylu francuskim, składające się z rogalików i gorącej czekolady. Jednak Gareth za nimi nie przepadał i był przyzwyczajony do jedzenia mięsa o poranku. Dlatego przez te wszystkie lata musiała się do niego dostosowywać. Teraz w końcu mogła zadbać o siebie i jeść to, co lubiła, co wprawiło ją w zrelaksowany nastrój. Tego poranka otrzymała telefon od Charli, która powiedziała, że osoba kierująca działem prawnym Darcey Group bardzo chce się z nią spotkać. W związku z tym Charli pomogła Elisie umówić miejsce spotkania. Elisa zjadła śniadanie i wyszła. W tym samym czasie, w samochodzie przed willą, ubrany na czarno mężczyzna potajemnie dzwonił do kogoś. – Szefie, opuściła dom. – Śledź ją. Wyraz twarzy Garetha spochmurniał. Nigdy nie wiedział, że Elisa ma własną willę. Na dodatek nalegała, by wziął z nią rozwód. Ta kobieta... Nagle zachowuje się jak zupełnie inna osoba. ... Elisa dotarła na miejsce spotkania i zastała Coreya Wilsona siedzącego przy oknie. Podeszła do niego i przywitała się z uśmiechem: – Corey, jesteś wcześnie. Corey podniósł wzrok z zaskoczeniem, a na widok Elisy oniemiał. – Elisa? Elisa uśmiechnęła się i odparła: – Powinieneś nazywać mnie Iris. Jej odpowiedź wprawiła go w jeszcze większe zdumienie. – Eliso, ty... Corey zawsze podziwiał to, jak wybitnie uzdolniona była podczas studiów. Nie spodziewał się odkryć, że to ona jest Iris. Z tego powodu nie potrafił ukryć ekscytacji w sercu. Wkrótce oboje przeszli do głównego celu tego spotkania i rozmawiali o sprawie. Elisa nie zdawała sobie jednak sprawy, że Gareth obserwuje ją z samochodu. Jego twarz stała się ponura jak burzowe niebo. Nie widział twarzy mężczyzny siedzącego naprzeciwko niej i nie wiedział, kim on jest. Wszystko, co widział, to jasno uśmiechająca się do tamtego mężczyzny Elisa. Spojrzenie Garetha stało się wściekłe, jakby chciał pożreć Elisę żywcem. Nigdy wcześniej nie czuł tak wielkiej frustracji. Wcześniej Elisa miała oczy tylko dla mnie. Jak to możliwe, że teraz uśmiecha się tak promiennie do innego mężczyzny? Czy ona myśli, że ja nie żyję? Elisa nie podejrzewała, że coś jest nie tak. Po zakończeniu dyskusji zjadła lunch z Coreyem, po czym odeszła. Wtedy przypomniała sobie, że od dawna nie była na zakupach. Wybrała się więc do sklepów i kupiła sobie wiele rzeczy. Kiedy wróciła do swojej willi, niebo było już prawie ciemne. Służący spędzili kilka dni, porządkując rzeczy, które przywiozła ze sobą. Widząc, że wróciła, wręczyli jej listę przedmiotów. Elisa zauważyła, że na liście czegoś brakuje. Instynktownie dotknęła swojej szyi i szeroko otworzyła oczy. Gdzie jest naszyjnik? Nie mogę go zgubić! Czy zapomniałam go założyć, kiedy tamtego dnia pakowałam się w pośpiechu? Zastanowiła się i postanowiła wrócić do Rezydencji Wickamów, aby go poszukać. Jednakże nie spodziewała się, że wchodząc do sypialni, zastanie Garetha stojącego przed jej toaletką, wpatrującego się z oszołomieniem w zegarek, który trzymał w dłoni. Elisa była zdumiona. Przez trzy lata ich małżeństwa Gareth ani razu nie postawił stopy w ich sypialni. Teraz wydawał się nieobecny myślami, wpatrując się w zegarek, który mu podarowała, i nie zauważył, jak weszła do pokoju.