Choć światła i klimatyzacja były włączone, łóżko było niezasłane, a szafa stała otwarta. Nie było w niej ani jednej sukienki, ani jednej pary butów. Viktor chodził po pokoju, szukając jej wszędzie. Sprawdził łazienkę i garderobę z nadzieją, że może jednak tam jest, ale po chwili musiał się poddać. Viktor poczuł narastający niepokój. — Służba! — Gdzie jest Valerie?! — zapytał ostro, gdy tylko się pojawili. Pokojówki spojrzały na niego i natychmiast zrozumiały, że mają kłopoty. — N-nie wiemy, panie. — Jak to: nie wiecie? Czy waszym zadaniem nie jest pilnowanie czystości w tym pokoju?! — Tak, panie, jest. Ale od kilku dni drzwi były zamknięte, a kiedy próbowałyśmy prosić panią Valerie o pozwolenie na wejście, nigdy nie odpowiadała. Nie chciałyśmy jej przeszkadzać, więc postanowiłyśmy zostawić ją w spokoju — wyjaśniła jedna z kobiet. — Dlaczego mi tego nie zgłosiłyście? — Próbowałyśmy, panie, ale zawsze był pan zajęty, więc nie chciałyśmy panu głowy zawracać. Viktor był wściekły. Przeszedł do swojego pokoju, chwycił telefon i zadzwonił do swojej asystentki. — Hekate! — rzucił, gdy tylko odebrała. — Tak, panie — odparła. — Sprowadź mi Kane’a, NATYCHMIAST! — rozkazał. — Tak jest! Rozłączył się. Około dwóch minut później telefon zadzwonił. Odebrał. — Halo, mówi Kane. — Kane, mam dla ciebie zadanie. — Oczywiście, wszystko dla pana. — Musisz wykorzystać swoje umiejętności. Szukam pewnej dziewczyny, musisz ją dla mnie znaleźć jak najszybciej. — Dobrze, będę potrzebował jej imienia i zdjęcia. — Nazywa się Valerie; zdjęcie prześlę ci później. — Rozumiem, biorę się do pracy natychmiast. — Dobrze, pamiętaj, ma to być zrobione jak najszybciej — powiedział i odłożył słuchawkę. Usiadł na krześle i natychmiast pogrążył się w myślach. „Dlaczego tak mnie wkurza jej odejście? Przecież nigdy jej nawet nie lubiłem”. Podniósł telefon i wysłał zdjęcie Kane’owi, po czym wpatrywał się w nie przez chwilę. „A może jednak?” — Hej kochanie, co robisz tak wcześnie? Wracaj do łóżka — powiedziała jedna z dziewczyn, z którymi spał poprzedniej nocy. Najpierw się zawahał, ale wkrótce postanowił płynąć z prądem. „Ona należy do mnie, to wszystko. Nie ma prawa uciekać, kiedy tylko jej się spodoba. Znajdę ją i dopilnuję, żeby nigdy więcej czegoś takiego nie zrobiła”. W międzyczasie Valerie osiedliła się daleko od Viktora i jego terytorium. Sprzedała ubrania, biżuterię i buty, które zabrała z jego domu, co pozwoliło jej wynająć całkiem przyzwoite mieszkanie. Choć w porównaniu z jego pałacem jej nowy dom był niczym, czuła się w nim dobrze. — Nowy dom, nowe ubrania, nowe meble — szepnęła pod nosem, siadając na łóżku. — Nie mogę uwierzyć, że zdobyłam to wszystko, sprzedając tylko kilka tamtych rzeczy. I wciąż zostało mi sporo gotówki. Położyła się. — Chciałabym móc po prostu wydawać te pieniądze i nic nie robić do końca życia, to byłoby wspaniałe. — Sprawdziła stan konta w telefonie. — Ech! To zdecydowanie za mało, by żyć bez pracy. Muszę znaleźć zajęcie. Czas spędzony w domu Viktora sprawił, że stała się delikatna i nie była przyzwyczajona do trudów, przez co szukanie pracy okazało się nie lada wyzwaniem. Ostatecznie jednak udało jej się coś znaleźć. Wkrótce została księgową w ogromnej firmie handlowej. Nie było to wybitne stanowisko, zwłaszcza że pracowali tam też inni księgowi, ale wolała, żeby tak zostało – dzięki temu nie przyciągała uwagi. I tak zaczęła swoje nowe życie, czekając na narodziny dziecka. [2 lata później] Valerie pośpiesznie przygotowywała się do pracy. Włożyła buty i wbiegła do salonu, gdzie mała postać kręciła się, oglądając wierszyki w telewizji. Poszła do kuchni, wzięła jedzenie, wróciła i zaczęła go karmić. Po chwili wyciągnęła telefon i zadzwoniła. — Gdzie jesteś? Jest prawie 8:30, spóźnię się do pracy, jeśli zaraz się nie zjawisz — powiedziała. — Przepraszam, zaspałam. Będę za dwie minuty, obiecuję. — Zawsze wstajesz za późno! Jeśli tak dalej pójdzie, będę musiała poszukać innej opiekunki. — Nie, to nie będzie konieczne, pani Valerie. Jestem już pod drzwiami. Valerie odłożyła jedzenie i podeszła do drzwi. Otworzyła je, ale nikogo nie było. — Doprawdy? To dlaczego nie zadzwonisz dzwonkiem? — zapytała sarkastycznie. — Uh, no, właśnie miałam, tylko sznurowadło mi się rozwiązało! Ktoś mi nadepnął na nogę. Chwileczkę! Valerie westchnęła. Wtedy zobaczyła dziewczynę biegnącą w stronę jej domu. — Tak strasznie przepraszam! — wydyszała dziewczyna. — Dobra, już wchodź! — ucięła Valerie i wróciła do środka. Dziewczyna weszła za nią i od razu pobiegła do salonu. Podniosła syna Valerie i przytuliła go. — Jak się masz, mały człowieku? — Dobrze, Szefowo — odpowiedział. Valerie wyjrzała zza ściany. — Szefowo? — Kazałam mu tak na siebie mówić, przepraszam. — Nieważne, muszę już iść, do zobaczenia później. — Jasne, pa! — Opiekunka chwyciła chłopca za rączkę i pomachała Valerie. — I Maisie! — zawołała Valerie. — Tak? — Nie ucz mojego syna więcej żadnych głupot! — powiedziała Valerie i zatrzasnęła drzwi. — Tak jest, pani Valerie! — odkrzyknęła Maisie, po czym spojrzała na chłopca. — Twoja mama jest strasznie sztywna. Nie bądź taki jak ona, dobrze?