Brama więzienna otworzyła się z powolnym skrzypieniem, a ostre światło słoneczne padło na wychudzoną, pożółkłą twarz Adeline Vance. Ubrania, które miała na sobie w dniu trafienia za kratki, teraz luźno zwisały na jej sylwetce. Spędziła pięć mrocznych, beznadziejnych lat w więzieniu, a dziś w końcu wychodziła na wolność — po odbyciu całej kary. Powłócząc nogą, kuśtykała powoli w stronę wyjścia. Nie chodziło o to, że chciała iść powolnym krokiem, po prostu nie była w stanie poruszać się szybciej. Przy drodze zaparkowany był czarny Bentley. Szyba opuściła się, ukazując zimną, surową twarz mężczyzny. Jego oczy na chwilę spoczęły na jej nodze, po czym prychnął z nieskrywaną pogardą. „Pięć lat w więzieniu, a ty wciąż udajesz”. Serce Adeline nieoczekiwanie ścisnął ból, a oczy zapiekły. To był Griffin Vance, jej starszy brat. Odkąd skończyła piętnaście lat i została zabrana z sierocińca przez rodzinę Vance’ów, robiła wszystko, by zyskać jego przychylność. Ale ze względu na swoją przybraną siostrę, Islę Vance — z którą nie łączyły go więzy krwi — sfabrykował dowody, by obciążyć Adeline zarzutem usiłowania morderstwa. Pięć lat później wciąż był tak samo cięty, zimny i lekceważący wobec niej. Adeline zmusiła się, by stłumić ból, udając, że go nie widzi, i kuśtykała dalej. Griffin znieruchomiał, myśląc: „Naprawdę mnie zignorowała?”. W jego pamięci Adeline zawsze była tą, która pierwsza do niego podchodziła, pragnąc przypodobać mu się w każdy możliwy sposób. Kiedy wracał do domu, podawała mu kapcie. Gdy był zmęczony, masowała mu ramiona. Kiedy miał problemy ze snem, parzyła mu zioła, by pomóc mu się odprężyć. Jeśli był zbyt zajęty, by wrócić na kolację, czekała na niego pod biurem z termosem, bez względu na deszcz czy słońce. W ciągu trzech lat, gdy z nimi mieszkała, jego przewlekłe problemy z żołądkiem ustąpiły. Ale odkąd poszła do więzienia, często budził się w nocy z bólu. Kiedy dowiedział się, że dzisiaj wychodzi na wolność, poczuł nieoczekiwaną ulgę i odwołał nawet międzynarodowe spotkanie tylko po to, by ją odebrać. Myślał, że będzie zachwycona jego widokiem, gotowa opowiedzieć mu o wszystkim, co wycierpiała przez te lata. Nigdy nie przypuszczał, że całkowicie go zignoruje, a jej niegdyś pełne uwielbienia spojrzenie zastąpi lodowata obojętność. Dziwna pustka, która zaczęła narastać w jego piersi, tylko potęgowała frustrację. Zacisnął dłonie na kierownicy tak mocno, że pobielały mu kłykcie. Jego głos zabrzmiał ostrzej, niż zamierzał. „Wsiadaj do samochodu”. Natychmiast pożałował swoich słów. Marszcząc brwi, złagodził ton. „Mama i tata wiedzą, że dziś wychodzisz. Przygotowali dla ciebie uroczystą kolację powitalną”. Adeline pomyślała: „Mama i tata?”. Te słowa brzmiały tak znajomo, a jednocześnie tak obco. Gdy była w sierocińcu, często wyobrażała sobie, jak to jest mieć rodziców — marzyła o byciu rozpieszczaną małą księżniczką. Pragnęła tego przez piętnaście lat. I po tych wszystkich latach jej życzenie w końcu się spełniło. Miała mamę, tatę i wysokiego, przystojnego starszego brata, który był potężnym prezesem. Ale tą ukochaną małą księżniczką nie była ona — była nią Isla, ich przybrana córka, którą wychowywali od dziecka. Ci ludzie nie byli jej rodzicami. Byli rodzicami Griffina i Isli. Adeline nie mogła powstrzymać gorzkiego śmiechu z samej siebie. Przez trzy lata spędzone w tamtym domu znosiła niezliczone upokorzenia i chłód. Wiedząc, że jest niechciana, pomyślała: „Po co miałabym wracać i znów stawiać czoła cierpieniu?”. Jej kroki, choć powolne, były pewne. Jej chłodna postawa i upór bijący z jej pleców były dla Griffina niczym cierń wbity w bok. Fala gniewu wezbrała w jego piersi; gwałtownie otworzył drzwi samochodu i szybko ją dogonił długimi krokami. Chwycił ją za nadgarstek i szarpnął ku sobie, a w jego głosie pobrzmiewała irytacja. „Mało ci jeszcze kłopotów, które sprawiłaś?”. Adeline straciła równowagę i upadła ciężko na ziemię. Ostry, piekący ból przeszył jej złamaną nogę, a twarz stała się trupio blada. Gniew Griffina wybuchł z nową siłą. „Uwielbiasz grać taką kruchą, prawda?”. „Nie zapominaj, że pięć lat temu to ty zepchnęłaś Elodie ze schodów, robiąc z niej roślinę. Próbowałaś nawet wrobić w to Islę. Po pięciu latach w więzieniu wciąż nie wyciągnęłaś lekcji. Wygląda na to, że system nie spełnił swojego zadania!”. Z tymi słowami szorstko podniósł Adeline z ziemi, nie okazując litości. „Nie myśl, że pięć lat w więzieniu oznacza, że odkupiłaś swoje winy. Dopóki Elodie jest nieprzytomna, nigdy nie pozbędziesz się poczucia winy”. „I wciąż jesteś winna Isli przeprosiny. Wsiadaj do samochodu. Nie każ mi powtarzać”. Adeline czuła jedynie gorzką ironię płynącą z jego słów. Wyjaśniała niezliczoną ilość razy, że to nie ona pchnęła Elodie Thorne — zrobiła to Isla. Ale nikt jej nie uwierzył. Wszyscy wybrali stronę Isli. Była prawdziwą, rodzoną córką Vance’ów, a mimo to cała rodzina uwierzyła w wersję Isli. Tak, była winna — ale jej winą była głupia próba powrotu do tej rodziny i nadzieja na miłość, która nigdy nie miała do niej należeć. Wiedziała, że błądziła. Pomyślała: „Zmienię się!”. Odeszłaby od nich daleko, zdeterminowana, by nigdy więcej nie walczyć o uczucie rodziców czy Griffina. Nigdy więcej nie byłaby dla nich solą w oku. Zastanawiała się tylko: „Dlaczego Griffin nie może tego zaakceptować?”. Cicho wyrwała się z jego uścisku, cofając się, by zachować dystans. Jej celowy chłód tylko bardziej frustrował Griffina, a gniew ściskał mu gardło. Myślał tylko o tym, jak dawniej lgnęła do niego niczym cień, wiecznie szukając jego aprobaty. Próbował opanować złość, łagodząc ton na tyle, na ile potrafił. „Wracaj ze mną do domu”. Adeline trzymała wzrok wbity w ziemię, a jej twarz była pozbawiona emocji, jakby zupełnie nie zależało jej na patrzeniu na niego. Ta udawana obojętność sprawiała, że fursa Griffina płonęła jaśniej. Pomyślał: „Pięć lat w więzieniu niewiele ją nauczyło, za to na pewno uczyniło ją bardziej hardą”. W chwili, gdy miał już wybuchnąć, jego myśli przerwał głos miękki niczym wiosenny powiew. „Adeline”. Adeline zamarła. W tej sekundzie jej serce boleśnie się ścisnęło. Choć minęło pięć lat, odkąd ostatni raz słyszała ten głos, rozpoznała go natychmiast. Należał do jej przyjaciela z dzieciństwa, Calluma Rhodesa. Spojrzała w górę i zobaczyła parę wypastowanych skórzanych butów, a potem usłyszała jego głęboki, kojący głos. „Adeline, gratuluję wyjścia na wolność”. Gdyby powiedział to ktokolwiek inny, grzecznie by podziękowała. Ale z ust Calluma brzmiało to niemal jak kpina. Jej najbardziej zaufany przyjaciel z dzieciństwa, Callum — renomowany prawnik, który po studiach przyjął jako swoją pierwszą sprawę obronę Isli i pomógł skazać Adeline. Przed procesem powiedział do niej: „Adeline, Isla nigdy nie zaznała trudów. Nie poradzi sobie w więzieniu. Czy możesz wziąć winę na siebie?”. Adeline pomyślała wtedy: „Isla sobie nie poradzi, a ja tak? Tylko dlatego, że przywykłam do cierpienia, mam obowiązek brać na siebie winę za zbrodnię Isli?”. Wysyłając Adeline do więzienia, stał się sławny w Veridian. Pięć lat temu był świeżo upieczonym absolwentem, jeszcze nieco zielonym. Teraz, pięć lat później, był jednym z najbardziej szanowanych prawników w Veridian, promieniującym pewnością siebie i profesjonalizmem. Wychowali się razem w sierocińcu. Nie byli rodzeństwem, ale byli sobie bliżsi niż krew. Za każdym razem, gdy inne dzieci ją dręczyły, stawał w jej obronie, obiecując zaciekle: „Póki ja tu jestem, nikt nie pozwoli ci cierpieć, Adeline”. Obiecał nawet, że kiedy zostanie prawnikiem, każdy, kto ją skrzywdzi, trafi za kratki. Ale później, gdy Isla krzywdziła ją raz za razem, Callum po prostu ją zbywał, mówiąc: „Adeline, jesteś po prostu przewrażliwiona. Isla taka nie jest”. I to on chronił tych, którzy ją krzywdzili, i to on wysłał ją do więzienia. ***** Powietrze zgęstniało od ciszy. Uśmiech na twarzy Calluma zadrżał, ale zmusił się do niego i wyciągnął rękę do Adeline. „Adeline, przyjechałem cię odebrać...”. Zanim dokończył zdanie, Adeline odwróciła się do Griffina. „Mówiłeś, że wracamy do domu, prawda? Chodźmy”.