Choć Adeline od dawna wiedziała, że ich nie obchodzi, słowa Arthura i tak uderzyły w czuły punkt, wywołując tępy ból w klatce piersiowej. Nawet nie silił się na udawanie – nawet na pokaz. Ale dobrze to ukryła. Z jej niewzruszonego, opanowanego wyrazu twarzy nikt nie mógł wyczytać rany, jaką zadały jego słowa. „W porządku”. Jej głos był spokojny, niemal obojętny. Arthur zmarszczył brwi. „Co właśnie