Perspektywa Vivienne Moja mama upuszcza kieliszek, a jej czarne włosy opadają kaskadą na ramiona. „Daj spokój, usiądź, kochanie. Ciągle się martwisz. Nie pamiętam dnia, w którym nie widziałabym tej zmarszczki na twoim czole”. To przypomina mi o rewelacjach Evangeline. „Mamo, czy uważasz, że jestem gruba?” – pytam z ciekawością, szczerze oczekując stanowczego „nie” w odpowiedzi. „Hmmm”. Mama lustru