Alistair wpatrywał się w Seraphinę, a jego serce waliło o żebra niczym uwięziona bestia desperacko pragnąca ucieczki. „Księżniczko…” Jego głos ociekał czymś głębszym – czymś surowym, czymś zdesperowanym. Seraphina odmawiała spojrzenia na niego; jej wzrok był wbity gdzieś w dal, poza ściany, poza ten moment – gdziekolwiek, byle nie w niego. „Wybacz mi” – kontynuował, a jego głos był napięty, gę