POV Sylvie 　　Nie marnowaliśmy więcej czasu w parku i pojechaliśmy z powrotem do centrum. Był już wieczór, kiedy dotarliśmy na miejsce. Zaczynałam się obawiać, że Kyra mogła już wyjść, ale jej sanktuarium było wciąż otwarte. 　　Siedziała w recepcji, popijając herbatę, jakby na kogoś czekała. – Kyra – zawołałam, gdy nie podniosła wzroku po naszym wejściu. 　　Westchnęła i wzniosła ręce ku niebu, jakb