Elena zamarła, gdy chłodny, bezlitosny ton Declana przebił jej pierś jak ząbkowany nóż. Stojąc na środku jego rozległego biura, skrupulatnie stłumiła gorzkie rozczarowanie, zmuszając swoją twarz do przybrania maski doskonałej obojętności. Słuchała, jak broni Camilli i lekceważy jej własne uczucia. – El, przestań stwarzać problemy – ostrzegł, a jego głęboki głos złagodniał tylko nieznacznie, niczym u rodzica strofującego nierozsądne dziecko. – Nie zmuszaj mnie, bym pożałował, że wybrałem cię na swoją żonę. Czysta zuchwałość jego słów odbijała się echem w jej umyśle. *Pożałował?* pomyślała Elena, a jej wewnętrzny głos drżał z powodu dekady tłumionego żalu. *Ja żałuję, że zrezygnowałam z mojego elitarnego statusu w potężnej rodzinie Sinclairów tylko po to, by zostać panią Prescott.* Była spadkobierczynią Sinclair Group, dynastii z prawdziwym statusem i władzą. Mogła zostać w tamtym świecie, hołubiona, szanowana. Zamiast tego odrzuciła to wszystko dla niego. Zachowując eleganckie opanowanie, sięgnęła do torebki i wyciągnęła nieskazitelnie czystą, białą kopertę. – Panie Prescott, w takim razie proszę to zatwierdzić. Oficjalnie rezygnuję z pracy z dniem jutrzejszym. Położyła kopertę na jego biurku. Wzrok Declana przeniósł się na białą kartkę. Gdy odwróciła się, by wyjść, jego ręka wystrzeliła do przodu. Chwycił ją za szczupłe ramię, a jego przystojna twarz pociemniała z powodu nagłego, powstrzymywanego gniewu. – Elena? – jego głos zniżył się, ciężki od niedowierzania. Trzymał ją mocno, a jego palce wbijały się w jej skórę. – Robisz to, by zrobić mi na złość? Myślałem, że przyszłaś tu dziś, żeby się pogodzić, a ty posuwasz się jeszcze dalej? – Nie, panie Prescott. Powiedział pan, że Prescott Group mnie nie potrzebuje, a ja się z tym zgadzam – odpowiedziała Elena, utrzymując spokojny ton, choć jej gęste rzęsy drżały. – Minęło dziesięć lat. Firma jest już stabilna. Ponieważ wszyscy wolą Camillę, usunę się w cień. Declan wydał z siebie chłodny śmiech, a jego bystre spojrzenie przeszukiwało jej twarz. – Nie używaj ostatnich dziesięciu lat, by wpędzać mnie w poczucie winy. Wiem, że Prescott Group nie byłaby w tym miejscu, w którym jest dzisiaj, bez twojej ciężkiej pracy. Byłaś doskonałym pracownikiem. Ale odkąd urodziłaś Cole'a, nie mieszałaś się w żadne sprawy biznesowe. Byłem niczym innym jak tylko wyrozumiały. Jedyne, co musisz robić, to opiekować się naszym synem, a zawsze będziesz miała zapewnione bezpieczeństwo jako pani w Prescott Group. Przyciągnął ją bliżej, a jego gorący oddech owiał jej skroń. – Ale ty nie potrafisz poradzić sobie nawet z czymś tak prostym. A teraz twierdzisz, że usuwasz się w cień? Jedyne, co robisz, to stawiasz Camillę w trudnej sytuacji. Eleno, znam cię zbyt dobrze. Jesteś wyrachowana, ale nie bądź okrutna. Czy od wczoraj w ogóle przeprosiłaś Cami? Suchy, gorzki śmiech wyrwał się z ust Eleny. Przeprosić? Chciał, żeby przeprosiła manipulującą kobietę, która próbowała rozbić jej rodzinę? Camilla spędziła miesiące na podkopywaniu jej autorytetu, szeptaniu Cole'owi do ucha i przypisywaniu sobie zasług za jej pracę, a teraz Declan chciał, by błagała o wybaczenie. Spojrzała na niego, a jej oczy błyszczały chorobliwą, odciętą ciekawością. – Tak, jestem okrutna. Panie Prescott, czy pan nigdy nie pomyślał o tym, by się poddać? – Poddać się? – Uścisk Declana na jej ramieniu zacieśnił się, a jego knykcie zbielały. W jego sztywnym, dominującym umyśle pojęcie rozwodu nie istniało. Elena była jego żoną. Należała do niego, była stałym elementem jego gospodarstwa domowego, kimś, kogo mógł odłożyć na półkę i oczekiwać, że tam zostanie. Nigdy by nie pozwolił jej odejść. – To twoja ostatnia szansa, Eleno – zagroził, a jego głos ociekał jadem. – Jeśli znów coś zepsujesz, nie zawaham się znaleźć Cole'owi nowej mamy. Wiesz, ile razy skarżył mi się na ciebie? Mówi, że pod twoimi rządami nie ma ani radości, ani wolności. Dlaczego ponosisz taką porażkę zarówno jako żona, jak i matka? Niszczycielskie słowo *porażka* odbiło się echem w jej umyśle. Poczuła to jak fizyczny cios, kpiący z lat jej oddania. Zamknęła oczy, a z jej ust uciekło długie, ciche westchnienie. Pomyślała o niezliczonych zimowych nocach, które spędziła, czekając na niego, pilnując by zupa była ciepła, podczas gdy on był na spotkaniach z klientami. Pomyślała o jego drogich, markowych garniturach, które skrupulatnie prała ręcznie w lodowatej wodzie, ponieważ nienawidził chemicznego zapachu pralni, pozostawiając jej palce obolałe i krwawiące. Pomyślała o Cole'u, z którym odrabiała lekcje do późna w nocy, ostrożnie kształtując go tak, by pasował do nieskazitelnego wizerunku dziedzica Prescottów, tylko po to, by odwrócił się od niej. To wszystko okazało się porażką. Z cichą, głęboko łamiącą serce szczerością, która zrzuciła wszystkie jej dotychczasowe zasłony, spojrzała na Declana. – Przepraszam, panie Prescott – powiedziała miękko. Uwierzyła mu. Poniosła porażkę, próbując sprawić, by ją pokochał, i poniosła porażkę, próbując zyskać szacunek własnego syna. Nadszedł czas, by zeszła ze sceny. Powoli wsunęła wolną dłoń do kieszeni płaszcza. Jej palce musnęły chłodny ekran telefonu. Dotknęła szkła, uruchamiając spersonalizowane, piętnastodniowe odliczanie, które przygotowała. Za dokładnie piętnaście dni jej rezygnacja z pracy dobiegnie końca, jej sprawy w Oakhaven zostaną uporządkowane, a ona zniknie z ich życia. Elena wyrwała ramię z jego uścisku. Odwróciła się na pięcie i ruszyła w stronę ciężkich drzwi gabinetu. Nie obejrzała się za siebie. Declan stał zamrożony, patrząc na jej oddalające się plecy. Gdy drzwi zaczęły się zamykać, instynktownie wyciągnął rękę, chwytając puste powietrze. Nagle poczuł w piersi ostry ból paniki. To był szybko rosnący, niewytłumaczalny lęk, uczucie, że coś niezwykle ważnego, stanowiącego fundament jego istnienia, wyślizguje się z jego żelaznego uścisku. Chciał wykrzyczeć jej imię, ale duma go powstrzymała. Po wyjściu z dusznego biurowca zimny wiatr uderzył w twarz Eleny. Zaczynał padać śnieg, oprószając ruchliwe ulice Oakhaven cienką warstwą bieli. Miasto tętniło życiem, pełne obcych ludzi spieszących do swoich ciepłych domów. Elena stanęła na rogu ulicy, a jej ciało lekko drżało z zimna i resztek adrenaliny. Wyciągnęła telefon z kieszeni i spojrzała na ekran. Odliczanie trwało. Piętnaście dni. Odblokowała telefon i przewijała kontakty, aż znalazła imię, którego nie wybierała od sześciu lat: Valerie Yates. Valerie była jej najlepszą przyjaciółką z dzieciństwa, genialną i bezkompromisową projektantką mody. Ale ponieważ Valerie prowadziła szalone, niezależne życie, Declan uznał ją za zły wpływ na ich syna. Zmusił Elenę do zerwania z nią więzi, a Elena, zdesperowana, by być idealną, posłuszną żoną, posłuchała. Opuściła jedną osobę, której naprawdę na niej zależało. Drżącymi palcami Elena wcisnęła przycisk połączenia. Telefon zadzwonił, a dźwięk był głośny w zestawieniu z szumem ulicznego ruchu. Potem linia się połączyła. – Więc w końcu przypomniałaś sobie, że istnieję? – warknął głos Valerie przez trzaski. – Eleno, myślałam, że przepadłaś na zawsze w swojej miłosnej mgle. Dlaczego teraz do mnie dzwonisz? W końcu dotarło do ciebie, jaka byłaś głupia? Słysząc ten znajomy, zły, a zarazem opiekuńczy głos, mur opanowania Eleny runął. Nie uroniła ani jednej łzy, gdy Declan oskarżył ją o wyrachowanie. Nie płakała, gdy nazwał ją porażką, ani gdy jej własny biologiczny syn z radością nazywał inną kobietę "mamą". Ale teraz, stojąc na mroźnym rogu ulicy, otoczona obcymi ludźmi, dała upust łzom. Zaczęła szlochać, a jej ramiona się trzęsły. – Tak, żałuję tego – płakała Elena, a jej głos łamał się pod ciężarem dziesięciu lat niedoli. – Val, czy jeśli teraz wrócę, to nie będzie za późno? Na drugim końcu linii zapadła nagła, ciężka cisza. Ostry gniew w głosie Valerie natychmiast wyparował. Gdy znów się odezwała, jej głos był zduszony od współczujących łez. – Po prostu cieszę się, że w końcu poszłaś po rozum do głowy – zaszlochała Valerie. – Ty idiotko, czy masz pojęcie, jak wyczerpujące było prowadzenie dla ciebie studia przez te wszystkie lata? Cały świat sztuki czekał na twój powrót. Valerie wzięła drżący oddech. – Eleno, bycie sekretarką dla jakiegoś aroganckiego dyrektora generalnego tylko pogrzebało twój geniusz. Urodziłaś się, by być artystką. Jesteś ostatnim prawdziwym klejnotem impresjonistycznego świata. Wszyscy na ciebie czekaliśmy. – Przepraszam, Val. Tak bardzo mi przykro – wyszeptała Elena, wycierając gorące łzy z policzków. Przykucnęła na betonowym chodniku, ignorując pełne ciekawości spojrzenia przechodniów. Chłód ziemi przenikał przez jej płaszcz, ale ledwo go czuła. Elena ukrywała swoją błyskotliwą, prestiżową przeszłość przed wszystkimi w Oakhaven, łącznie z Declanem. Dziesięć lat temu była cudownym dzieckiem w najlepszej akademii sztuk pięknych w Vesperze. Jej arcydzieło dyplomowe wstrząsnęło prestiżowym Biennale, zbierając entuzjastyczne recenzje od najbardziej surowych krytyków. Jej kolejne obrazy sprzedawały się za miliony dolarów na elitarnych aukcjach, pożądane przez kolekcjonerów z całego świata. Była wschodzącą gwiazdą, stworzoną do wielkości. A jednak porzuciła swoje prawdziwe powołanie, zamknęła na klucz swoje pędzle i zaczęła wszystko od nowa jako zwykła sekretarka, a wszystko to dla naiwnej, nieodwzajemnionej miłości. Spędziła dekadę na zarządzaniu harmonogramami, organizowaniu dokumentów i próbach zdobycia serca mężczyzny, który uważał ją tylko za wygodną gosposię. Ale teraz ta iluzja legła w gruzach. Gdy dookoła niej padał śnieg, Elena zamknęła oczy i poczuła nagłe, potężne ciepło rozkwitające w jej piersi. Łzy przestały płynąć. Jej oddech się wyrównał. Spojrzała na swoje dłonie – dłonie, które zostały stworzone do trzymania pędzli, a nie do prania garniturów. Wstała, strzepując śnieg z płaszcza. Piętnastodniowe odliczanie trwało, ale po raz pierwszy od dziesięciu lat poczuła zew wolności. Wracała na szczyt i tym razem nikt nie stanie jej na drodze.