„Zanderze, zraniłam cię!” – wykrzyknęła. „To nic, mój aniele. Szybko się zagoi” – uspokoił ją. Zawahała się przez moment, po czym, tłumiąc ziewnięcie, z powrotem wtuliła się w jego ramiona. „Skarbie?” „Hmm” – odparła leniwie. „Muszę z tobą o czymś porozmawiać” – zaczął ostrożnie. „Później pomówię z Finnickiem i Torinem. Ale najpierw chcę to omówić z tobą, tylko we dwoje”. Słowa Zandera całkowicie