Vespera natychmiast pojęła, o co chodzi Finnickowi, i roześmiała się w głos. „Bez obaw, Beto Finnicku, teraz już wiem, że boisz się duchów” – powiedziała. „Boję się duchów? Skąd, oczywiście, że nie” – zaprotestował Finnick. „Zwyczajnie się zaskoczyłem, Luno Vespero!” „W porządku, powiedzmy, że ci wierzę, Beto. Ale w tym momencie po prostu musisz mi zaufać”. Finnick wahał się przez kilka sekund, za