To był powód, dla którego JK Couture przeniosło się do Welton Group Tower. Poprzedni szef firmy zrezygnował. Jej nowy dyrektor zarządzający wydawał się przyzwoitym człowiekiem. Był młody. Wyglądał na nie starszego niż Anya. Anya nagle poczuła się mniej zaniepokojona. Martwiła się, że na swojej pierwszej pracy będzie musiała mieć do czynienia ze starymi mężczyznami. Z takimi, którzy krzyczeliby na nią za każdy mały błąd. Ściskała ostrożnie torebkę i utrzymywała uprzejmy uśmiech na twarzy. Po zajęciu miejsca w gabinecie dyrektora zarządzającego, odezwała się pierwsza i przywitała swojego nowego szefa. "Dzień dobry, panie Hanson. Jestem Anya MacMillan. To mój pierwszy dzień w pracy." Głos Anyi był łagodny i kojący, jak miodowe wino. Jake Hanson miał głowę zanurzoną w projektach. Miękki głos Anyi przyciągnął jego uwagę i sprawił, że natychmiast podniósł głowę. Przez chwilę był zaskoczony widokiem niezwykle pięknych rysów Anyi. Jego nowa pracownica wydawała się zbyt piękna, by być prawdziwa. Jake rzadko czuł pociąg do pięknych kobiet, ale uroda Anyi była po prostu nieziemska. Przez moment był nią oczarowany, z trudem odrywając od niej wzrok. Ciche wpatrywanie się Jake'a sprawiło, że Anya poczuła się nieswojo. Zastanawiała się, czy nie powiedziała czegoś źle. Wypaliła natychmiast, jąkając się, gdy powtórzyła swoje przedstawienie. "Dzień dobry... Jestem nową pracownicą. Anya MacMillan." Młody dyrektor zarządzający w końcu wyrwał się z osłupienia. Uśmiechnął się ciepło do Anyi, po czym sięgnął po jej CV i rzucił na nie okiem. "Witaj, witaj w JK Couture. Jesteś teraz częścią rodziny." Szczerze mówiąc, Jake naprawdę chciał zapytać Anyę, czy ma chłopaka. Ponieważ to był jej pierwszy dzień w pracy, nie byłoby to dokładnie odpowiednie. Anya nie miała pojęcia, że jej nowy szef właśnie się w niej zakochał. Jedynie gorliwie skinęła głową na jego słowa. Jej dyrektor zarządzający wydawał się naprawdę przyjaznym facetem. Powinna być w stanie dobrze się z nim dogadać. Zamierza ciężko pracować w swojej pracy i dać z siebie wszystko, aby zarobić na życie. Coś z siebie zrobi. Kiedy nadejdzie ten dzień, zażąda, aby MacMillanowie oddali jej to, co są winni jej matce. Tymczasem na trzydziestym piętrze tego samego budynku. Osobisty asystent Evana wszedł do jego biura chwilę po tym, jak Evan wszedł do pokoju. Hayden Lang miał w rękach filiżankę świeżo zaparzonej kawy. Postawił ją na biurku szefa jak posłuszny sługa. "Panie Welton, pana czarna kawa." Po postawieniu kawy na biurku, Hayden przesunął się na bok biurka i zaczął omawiać z Evanem jego harmonogram. Evan przyłożył filiżankę świeżo zaparzonej kawy do ust, pijąc elegancko, słuchając, jak jego osobisty asystent omawia listę zadań na dany dzień. "Panie Welton, ma pan spotkanie o dziesiątej. Po spotkaniu lunch z panem Williamsem z Gloria Group o wpół do dwunastej. Pan Brown zaprosił pana na herbatę o wpół do drugiej po południu," powiedział Hayden, czytając szczegóły harmonogramu Evana. Evan zatrzymał się na chwilę na wzmiance o 'panu Brownie'. Ton jego głosu był zimny jak zima. "Pan Brown? Czy mówisz o Shane Brownie?" "Zgadza się, panie Welton. Pan Brown zaprosił pana na herbatę." Evan zadrwił. Błysk wrogości przemknął przez jego oczy. "Wygląda na to, że próbuje ukraść moją własność." Herbata? To była po prostu wymówka. Brownowie to jedna z czterech rodzin w Nordenickim Kwartecie. Obok Weltonów, Carterów i Bakerów, mieli pod swoim zarządem i kontrolą najpotężniejsze firmy i przedsiębiorstwa w Nordenii i w całym kraju. Ich rozległe sieci biznesowe często prowadziły do napięć i konfliktów. Podczas gdy Weltonowie i Bakerowie byli wieloletnimi partnerami i przyjaciółmi rodziny, Carterowie i Brownowie byli ich rywalami przez wszystkie te lata, walcząc z nimi zarówno otwarcie, jak i prywatnie. Carterowie i Brownowie nie wahaliby się zrzucić pozostałe dwie rodziny z piedestału, tylko po to, aby rozszerzyć swoje własne imperia. Spośród czterech rodzin, rodzina Weltonów była najpotężniejsza ze wszystkich. Od lat siedzieli na swoim tronie ponad pozostałymi trzema rodzinami. Nuworyszowie Brownowie, którzy niedawno zdobyli swoje nowo odkryte bogactwo, nigdy o tym nie zapomnieli. W rzeczywistości nigdy nie przestali próbować zrzucić Weltonów z ich tronu. Evan wiedział o ich ambicjach od jakiegoś czasu. Ponieważ Brownowie byli sprzymierzeni z Carterami, Evan wiedział, że nie może lekceważyć siły tego sojuszu. Dlatego nie odważył się antagonizować ich otwarcie i zamiast tego uciekał się do bardziej subtelnego, taktycznego podejścia.