Minęły dwa tygodnie, odkąd w końcu wróciłam ze szpitala, i byłam traktowana jak niemowlę — nie przez Deacona, lecz przez Teresę. Oboje próbowali robić wszystko za mnie i nie pozwalali mi kiwnąć palcem, co było jednocześnie irytujące i miłe. Cały dzień spędziłam zamknięta w pokoju, głównie dlatego, że czytałam powieść i straciłam poczucie czasu. Między mną a Deaconem układało się świetnie; rozpiesz