Opieram się o Bronxa i wtulam w zagłębienie jego ramienia, przewieszając rękę przez jego klatkę piersiową. Bierze moją dłoń i słabo mnie klepie. – Skarbie, musisz mnie wysłuchać. Okej? – Jego głos wciąż jest chrapliwy i cichy. – Bronx, musisz odpoczywać – protestuję. – Nie martw się, dała mnóstwo morfiny do tej kroplówki, wkrótce zasnę, ale muszę to najpierw z siebie wyrzucić. Proszę. Siadam, by m