W tym momencie coś zdawało się nieodwołalnie zmienić. Zanim Vivienne zdążyła pojąć, co się dzieje, znów rozległ się beznamiętny głos: — Pani Sterling, to, o co się pani martwi, nie wydarzy się. Oczy Vivienne, zamglone od łez, natychmiast zesztywniały. — Jak mnie nazwałaś? Evie rzadko zwracała się do niej „mamo”, ale w razie konieczności nie milczała. Jednak teraz nazwała ją Panią Sterling. Vivienn