Punkt widzenia Vaxena. Moje dłonie, schowane w kieszeniach, natychmiast z nich wypadły, gdy Elara zapytała, czy ją wykorzystałem. Nieświadomie zmarszczyłem brwi i warknąłem: – Dlaczego miałbym to zrobić? – To, co zasugerowałeś. Poza tym spojrzenie, którym mnie obdarzyłeś, wyglądało co najmniej podejrzanie – odparowała, patrząc na mnie wilkiem. Choć jej policzki spłonęły rumieńcem, ku mojej radości