Jak on to uwielbia. Perspektywa Elary. Stoję twardo, nie chcąc pokazać Draxtonowi strachu, który czuję. Nie jestem już tamtą dziewczyną. Tą, która kuliła się za każdym razem, gdy on i jego paczka zastraszali mnie w liceum. Trzymając mocno torbę, odzywam się, zanim Draxton zdąży cokolwiek powiedzieć: — Jestem zaskoczona, panie Draxton. Czy tak wita się gościa w domu klanowym? Natychmiast zamiera i