Nigdy nie będzie dobrą Luną. POV Vaxena. Tuż przed świtem pędzę do lasu, by pobiegać. To przynosi ulgę i dodaje energii. Wracam do domu klanu, gdy słońce już pewnie osiadło na niebie. Zewsząd do moich uszu dobiegają powitania od członków klanu. Dzieci podbiegają do mnie, ściskając moje nogi i pozdrawiając mnie. Serce rośnie mi na widok ich zachowania. Uwielbiam czuć ich obecność wokół siebie, ale