Biorąc Kaelie na ręce jak księżniczkę, Cyrus sprawnie skierował się do wyjścia. Gdy szedł przez pałac i korytarze, światło z wielkich okien tańczyło na podłodze. Kroki Cyrusa niosły ich przez ozdobne dywany wyściełające posadzki. Służący rumienili się i odwracali wzrok, gdy ich mijali – Kaelie wciąż w sukni balowej, mocno trzymaną w silnych ramionach Cyrusa. – Mogę iść sama! – zaprotestowała Kaeli