Kaelie nie odpowiedziała na słowa teściowej. Wpatrywała się w okno, obserwując krajobraz, ale go nie widząc. „Jak możemy im pomóc?” – zapytała cichym głosem, nie będąc pewna, czy zostanie usłyszana. Ucisk w piersi był dowodem jej smutnego nastroju. „Nie pomożesz” – odrzekła sucho Julianna, nawet nie podnosząc wzroku znad telefonu, z okularami spoczywającymi na czubku nosa. Kaelie odwróciła się od