– Zarek! – syknęła na niego ze złością. Zarek wzruszył niewinnie ramionami. – Nie możesz mnie winić za to, że próbuję – znowu się z nią podroczył. Elira westchnęła z irytacją. – Moje ubrania? – zapytała przez zaciśnięte zęby. Zarek udał, że się zastanawia. – W porządku, powiedz „proszę”, dokładnie w taki sam sposób jak wczoraj w nocy – po raz kolejny zażartował. Elira doskonale pamiętała, dlaczego