Ryker położył mnie na łóżku. Z bólem w piersi i spoconymi dłońmi myślałam, że zemdleję. Kiedy odsunęłam głowę, wydawało mi się, że pokój wiruje. – Ryker – wydyszałam. Zaśmiał się cicho. – Będziemy działać powoli. – Będzie bolało. – Na początku tak, ale bardzo szybko poczujesz się o wiele lepiej, kochanie. – Dobra. – Wypuściłam powietrze z płuc. – Nie musimy tego robić... – Nie, nie chcę już czekać