Poszłam do stołówki dla Alf. Gdy się pojawiłam, dookoła rozległy się stłumione okrzyki zaskoczenia. Na moment zwolniłam kroku, ale przyspieszyłam, gdy zobaczyłam Rykera rozmawiającego z przyjaciółmi. – Ryker – wydyszałam. Spojrzał na mnie i uśmiechnął się. – Myślałem, że nie przyjdziesz. Odsunął krzesło obok siebie. – Usiądź. – Ja... – Kieran siedział pięć krzeseł dalej, rozmawiając z innym Alfą.