Perspektywa Willi: Huk tłuczonych o marmurową podłogę ceramicznych talerzy sprawił, że drgnęłam, i zaklęłam pod nosem, gdy odłamki rozprysły się wokół mnie. Zamunęłam w bezruchu jak sarna w blasku reflektorów. Nell krzyknęła z zaskoczenia, niemal upuszczając patelnię. — Nie ruszaj się! — fuknęła, pędząc już w stronę drzwi w rogu kuchni. — Jesteś boso, Willa. Ani kroku dalej. Skinęłam szybko głową,