POV Willi: Zamarłam. Killian również. Żadne z nas nie odważyło się odetchnąć. Głośny, nieomylny dźwięk tłuczonego szkła wciąż odbijał się echem w domu. Ktoś był w środku. A patrząc na twarz Killiana, nikogo się nie spodziewał. Co oznaczało, że to zdecydowanie włamanie. Poczułam, jak palce Killiana lekko drgnęły na moim karku, zanim mnie puścił. Jego szczęka się zacisnęła, a wzrok powędrował ku otw