Perspektywa Willi: I nagle straciłam zdolność logicznego myślenia. Nie mogłam się ruszyć. Nie mogłam oddychać. Słowa Killiana brzmiały w moich uszach jak obietnica. A co gorsza? Nie dał mi ani sekundy, bym mogła zacząć w to wątpić. — Czekaj… — wykrztusiłam, gdy jego silne ramiona zacisnęły się na mojej talii, unosząc mnie, jakbym nic nie ważyła. Moje uda dotknęły chłodnego kantu marmurowego blatu,