Ruszyli w stronę łazienki, gdzie prysznic uruchomił się niczym ściana deszczu. Nagle myśli Emelie powędrowały do ich pierwszego spotkania trzy lata temu, w podobny deszczowy dzień. Jej rodzina prowadziła kiedyś skromny supermarket. Nie byli bogaci, ale wiedli stabilne i wygodne życie jako pięcioosobowa rodzina. Niespodziewanie jej ojciec wpadł w pułapkę, która wpędziła ich w dług w wysokości 5 milionów dolarów. Został zmuszony do sprzedaży supermarketu, ich domu i wszelkich przedmiotów, które dało się spieniężyć. Mimo to wciąż brakowało im 3 milionów dolarów. Będąc u kresu sił, osoba, która zastawiła pułapkę, ujawniła swoje prawdziwe intencje, żądając, by Emelie spłaciła dług własnym ciałem. Jej rodzice wyrazili milczącą zgodę. W deszczową noc uciekła w panice. Za nią rozbrzmiewał ryk silników motocyklowych, niczym odgłosy drapieżników bawiących się swoją ofiarą. Zgubiła buty, a jej włosy były w nieładzie. Przed nią rozciągała się bezkresna ciemność, pozbawiona jakiegokolwiek światła. Upadła na ziemię, otoczona przez motocykle. Była przekonana, że jej życie dobiegło końca. W tym właśnie momencie podjechał samochód biznesowy, zasłaniając jej widok. Podniosła wzrok i zobaczyła otwierające się drzwi auta. Para wypolerowanych skórzanych butów weszła w kałużę. Jego spodnie były nienagannie skrojone; osłonił Emelie dużym czarnym parasolem, roztaczając wokół siebie aurę zdystansowanej szlachetności, gdy oferował jej ochronę. Oznajmił: – Ona jest ze mną. Kto śmie ją tknąć? To pierwsze spotkanie było tak oszałamiające, że wracała do tej sceny i ubarwiała ją w swoich snach niezliczoną ilość razy, ryjąc ją głęboko w pamięci i czyniąc niezapomnianą. Po prysznicu Emelie wyszła z łazienki; jej ciało wciąż było wilgotne. Wrzucila do ust cukierka, po czym zaczęła szukać czystych ubrań na zmianę, podczas gdy William kontynuował kąpiel. Zastanawiała się, czy powiedzieć Williamowi o ciąży i późniejszym poronieniu. Jednak po kilku minutach krótkiego namysłu zdecydowała się tego nie robić. Kiedy trzy lata temu ją uratował i zapewnił bezpieczeństwo, dał jasno do zrozumienia, że nie powinna sprawiać mu żadnych kłopotów. Była dla niego narzędziem, użytecznym zarówno w życiu osobistym, jak i zawodowym, a narzędzie musi znać swoje miejsce. Co więcej, jego zainteresowanie inną kobietą oznaczało, że obchodziłoby go to jeszcze mniej, czyniąc jej wyznanie bezcelowym. … Następnego dnia Emelie poszła do pracy jak zwykle. Zespół sekretarski prezesa składał się z trzech sekretarek, z których każda odpowiadała za różne aspekty pracy Williama. Emelie w rzeczywistości nie porzuciła swoich obowiązków, gdyż złożyła wniosek urlopowy w dziale kadr tuż przed tym, jak zabrała ją karetka. Mimo urlopu zajmowała się kluczowymi dokumentami, będąc w szpitalu. Jednak pewne codzienne zadania nawarstwiły się, zajmując ją przez cały ranek, tak że nie miała ani chwili na lunch. O 14:00 odwiedził ją kierownik działu finansowego, zgłaszając problem z jednym z dokumentów – błędne umiejscowienie przecinka dziesiętnego. Emelie zmarszczyła brwi i szybko przejrzała dokument. – To nie wygląda na moją robotę. – Zostało to sporządzone przez nową asystentkę, Daphne – powiedział kierownik finansowy. Po krótkiej pauzie Emelie zapewniła go: – Mam dobre relacje z panem Garrettem. Zajmę się tym błędem. Kierownik powiedział ściszonym głosem: – Ktoś musi ponieść odpowiedzialność za tak poważny błąd, niezależnie od naprawy. Emelie odpowiedziała beznamiętnie: – Ten, kto popełnił błąd, powinien za niego odpowiedzieć. Polityka firmy była prosta – znaczący błąd w pierwszym miesiącu zatrudnienia mógł skutkować natychmiastowym zwolnieniem. W konsekwencji dział kadr szybko wystosował powiadomienie do Daphne. Emelie złapała krótką przerwę w swoim napiętym grafiku i obserwowała, jak Daphne powoli pakuje swoje rzeczy, zapłakana i poruszająca się z wahaniem. Biuro sekretariatu zawsze tętniło życiem; prawie nikt nie poświęcił chwili, by zastanowić się nad sytuacją niespodziewanie usuniętej asystentki. Daphne wyszła z sekretariatu z pudełkiem w dłoni i wpadła na Williama. Dziesięć minut później Emelie została wezwana do gabinetu prezesa. Weszła do środka z dokumentami w dłoniach i natychmiast zobaczyła Daphne stojącą z boku. William siedział w fotelu z piórem w dłoni i chłodnym spojrzeniem rzucił po prostu: – Wyjaśnij.