Gdy tylko odwracam się plecami, słyszę pukanie do drzwi. Otwieram je i nie patrząc na osobę, krzyczę: – Czego chcesz? – To ja – mówi Jake, podnosząc ręce w geście poddania. Uderzam się dłonią w czoło i wypuszczam westchnienie. – Przepraszam, myślałam, że to… – Dylan? – pyta, robiąc krok w głąb pokoju i zamykając za sobą drzwi. – Czasami tak mnie wkurza – szepczę. Jake ma wyraz twarzy, jakby wszyst