— Wołałaś mnie? Widząc Sylvi stojącą tam ze słodkim uśmiechem, Yvaine odetchnęła z ulgą, karcąc się w duchu za paranoję. Jak taka łagodna, delikatna dziewczynka mogłaby wzbudzać jakiekolwiek poczucie zagrożenia? — To nic takiego. Nara jeszcze się nie obudziła. Chcesz iść odpocząć? Przyprowadzę cię, kiedy się ocknie — zaproponowała Yvaine. — Nie, chcę szepnąć coś mamusi. Yvaine, czy możesz poczekać