– Ja też za nim tęskniłam – powiedziała Elena, uśmiechając się szeroko na widok swojej najlepszej przyjaciółki, która odwzajemniała ten uśmiech. Po mocnym uścisku z Goranem i obopólnych wyznaniach, jak bardzo im siebie brakowało, zamówili kawę oraz ciasto i usiedli przy jednym ze stolików w rogu. – Praca jest teraz taka nudna, gdy ciebie tam nie ma – powiedział Goran. – Nie może być aż tak źle. –