Pięć lat później. Na lotnisku w mieście Y. Twarz Nicole była całkowicie ukryta za okularami przeciwsłonecznymi i maseczką. Właściwie była tak owinięta, że przypominała mumię. Zastanawiała się, czy mężczyzna, który chciał jej to "zwrócić po stokroć", przez ostatnie pięć lat wciąż szukał jej po całym świecie. Gdyby nie po to, by uratować pewną osobę, nigdy nie zaryzykowałaby powrotu. Z bijącym sercem ciągnęła walizkę przed siebie, a im dłużej szła, tym bardziej przyspieszała kroku. W międzyczasie trójka maluchów podążała za nią, próbując dotrzymać jej kroku swoimi krótkimi nóżkami. Nagle za jej plecami rozległ się głośny, wyraźny i piskliwy głosik: - Mamusiu, idziesz za szybko. Od samego próbowania dotrzymania ci kroku robię się głodna! Mam ochotę na czekoladę, babeczki, tosty francuskie i... - Ciii... - Nicole spojrzała za siebie i przyłożyła palec do ust, obawiając się, że mogą przyciągnąć zbyt wiele uwagi – niechcianej uwagi. Głos należał do dziewczynki o imieniu Maya. Była najmłodszym dzieckiem Nicole i łakomczuchem w każdym calu. - Bądź grzeczna, Mayu. Mamusia zabierze cię później na jakiś deser, dobrze? Oczy Mai rozbłysły i dziewczynka entuzjastycznie pokiwała głową. Obok niej stała Nina, będąca wierną kopią Mai. Pokręciła głową w dorosły sposób i westchnęła głęboko. - Jeśli będziesz tyle jeść, staniesz się grubą świnką! Powinnyśmy dbać o nasze ciało, Mayu. Maya odwróciła się, by z niezadowoleniem spojrzeć na Ninę. - Nie mów tak, jakbyś sama nic nie jadła! - To się nazywa degustacja. Biorę tylko jeden gryz! - Jeden gryz też się liczy! - Nie, wcale nie! - Ależ tak! - Nieprawda! Powiedz jej, Juan! Nina nie mogła już tego znieść i poszukała wsparcia u brata. Nagle postawiony w trudnej sytuacji, Juan podrapał się po głowie, nie wiedząc, co zrobić. Ponieważ zarówno Nina, jak i Maya były jego siostrami, nie wiedział, po czyjej powinien stanąć stronie. - Myślę... że obie macie rację! Słysząc jego odpowiedź, zarówno Nina, jak i Maya przewróciły oczami i głośno prychnęły, po czym z impetem ruszyły przed siebie. - W porządku, wystarczy już, dzieciaki. Chodźcie. Nicole czule potarmosiła Juana po głowie, na co kiwnął głową i ruszył jej śladem. Z całej trójki Maya była najdrobniejsza. Kipiąc ze złości i tupiąc bez patrzenia, gdzie idzie, przypadkowo wpadła na nogę jakiejś kobiety i upadła do tyłu na podłogę. - Co jest, do cholery? Ślepa jesteś? Maya spojrzała w górę na kobietę, która wyglądała, jakby chciała odgryźć jej głowę. Ta pani jest taka groźna. - Maya! Nic ci nie jest? Widząc upadek siostry, Nina rzuciła się do przodu i pomogła Mai wstać. Następnie zlustrowała kobietę wzrokiem. Chociaż kobieta była bardzo piękna, nie dorastała ich matce do pięt. Poza tym Ninie nie podobało się jej chamstwo, co było wyraźnie wypisane na twarzy dziewczynki. - Dlaczego tak się na mnie patrzysz? Przeproś! - wrzasnęła na Ninę kobieta. - Przepraszam panią! - powiedziała Maya swoim uroczym głosikiem i spojrzała na kobietę wielkimi oczami, w których lśniła szczerość. Nina z kolei posłała młodszej siostrze beznamiętne spojrzenie. Co Maya wyprawia? Dlaczego przeprosiła! - Ty też! Przeproś mnie! - rozkazała Ninie wyniosłym tonem kobieta. Jednak Nina wpatrywała się w nią niewzruszenie, stojąc w milczeniu. - Co się dzieje? - Co się stało? Głosy mężczyzny i kobiety zabrzmiały jednocześnie. Jeden z głosów należał do Nicole, z kolei drugi... Drugi głos wydał się Nicole dość znajomy, więc instynktownie podniosła wzrok, a jej serce niemal się zatrzymało. Pośpiesznie opuściła głowę, żarliwie przeklinając w duchu. To ten mężczyzna sprzed pięciu lat! Przeklęty Evan Seet! Jaki ten świat jest żałośnie mały! Nie mogę uwierzyć, że wpadłam na niego w sekundę po tym, jak postawiłam stopę w tym kraju!