W jego słowach zabłysnął ślad wrażliwości. Jednocześnie pobrzmiewała w nich nękająca go rozpacz. Gdyby te słowa padły w przeszłości, kiedy miały jeszcze znaczenie, byłabym urzeczona. Zamknęłam oczy, jak zahipnotyzowana, a nasze otoczenie zdawało się zastygnąć. Dixon przerwał ciszę, gdy wypuścił mnie z objęć i wyszeptał: „W którym pokoju się zatrzymałaś?”. Zmarszczyłam brwi. „Byłoby stosowniej, gdy