– Jest głodny? – zapytałam. Między mną a Dixonem było tylko okno. Mogłam wyjść i stanąć u jego boku, ale zabrakło mi odwagi. Nie wiedziałam, czego się boję. Miałam wrażenie, że gdybym zrobiła ten krok, mój spokój ducha zostałby całkowicie zaburzony. Dixon odparł: – Dopiero co zjadł jedną z ryb na podwórku, więc nie powinien być głodny. – Och, a jakie ryby masz na podwórku? Pytanie, które zadałam,