Stojąc spokojnie pod ciężkim, oskarżycielskim spojrzeniem Gideona, Vivienne z gracją odłożyła naszyjnik z fałszywych pereł na aksamitną tacę. Delikatny, porozumiewawczy uśmiech zagościł na jej ustach. – Nie zamawiałam tej partii podróbek, więc nie wezmę na siebie za to winy – oświadczyła stanowczo, a jej głos niósł ze sobą niezaprzeczalny autorytet w napiętym holu. Wpadając w panikę, że Vivienne mogłaby wywinąć się z pułapki, Camilla szybko zmniejszyła dzielący je dystans. Wyciągnęła ramię i mocno chwyciła dłoń siostry. Ze łzami wywołanymi na zawołanie, szklącymi się w oczach, Camilla głośno nakłaniała ją, by po prostu przyznała się do winy. – Vivi, błagam! – zawołała Camilla, dając popis przed tłumem. – Powinnaś powiedzieć prawdę. W końcu Lumina to wciąż firma naszego ojca. Nie wolno ci niszczyć dorobku jego życia. Przyznaj się, by nie zrujnować jej raz na zawsze! Niezrażona tym żałosnym popisem teatralnym, Vivienne siłą wyrwała rękę. Nie zaszczyciła przyrodniej siostry ani jednym spojrzeniem więcej. Zamiast tego zwróciła się prosto do wściekłej klientki, mówiąc profesjonalnym, kojącym tonem. – Proszę pani, kupiła pani fałszywą biżuterię w firmie Lumina, i pani gniew jest w pełni uzasadniony. Zapłaciła pani własnymi pieniędzmi, a to coś znaczy – zapewniła ją Vivienne. – Proszę się jednak nie martwić, nie mogę pozwolić, by historyczna reputacja firmy została dziś zrównana z błotem z powodu jakichś podróbek. Obiecuję pełen, natychmiastowy zwrot pieniędzy. Co więcej, gdy prawda wyjdzie na jaw, otrzyma pani autentyczny produkt. Bogata dama oniemiała. Odzyskanie pieniędzy przy jednoczesnym zachowaniu obietnicy prawdziwej biżuterii natychmiast ukoiło jej temperament. – W porządku, to uczciwe – parsknęła kobieta, krzyżując ramiona. – Ale niech mi pani teraz powie, o co chodzi z tą podróbką? Chcemy od pani tylko dzisiaj usłyszeć oświadczenie. Przenosząc zabójcze spojrzenie na obficie pocącą się urzędniczkę z działu zakupów, Vivienne zażądała pełnej odpowiedzialności. – Mówiłam wam, kiedy przekazywałam zamówienie na zakup, że zostaniecie pociągnięci do odpowiedzialności, gdyby z tą partią materiału stało się coś złego, prawda? – wyzwała ją Vivienne. Urzędniczka pokornie i defensywnie obstawała przy swojej niewinności, opuszczając głowę. – Ale materiały rzeczywiście zostały zamówione zgodnie z pani formularzem zamówienia. Po prostu trzymaliśmy się go co do joty. Camilla z zapałem i głośno wtrąciła się, by poprzeć urzędniczkę. – Tak, Vivi! Dział zakupów tylko składał zamówienie zgodnie z formularzem, który im przekazałaś, więc jak możesz ich winić, gdy coś poszło nie tak? Vivienne rzuciła siostrze ostre, niebezpieczne spojrzenie. – W takim razie mam winić ciebie? – zapytała dobitnie. Camilla zakrztusiła się, a wyraz jej twarzy drastycznie się zmienił, gdy ogarnęła ją nagła panika. Gideon obserwował całą wymianę zdań w całkowitej ciszy, stojąc nieruchomo niczym posąg w pobliżu. Marszczył brwi, wpatrując się ze znudzonym spojrzeniem. Mimo obciążającego śladu w dokumentach, w głębi duszy wiedział, że Vivienne, mimo swojej arogancji, nigdy nie zsabotowałaby firmy, którą założyła jej ukochana matka. Zabawa z reputacją marki nie miała dla niej najmniejszego sensu. By rozbić pułapkę, Vivienne sięgnęła i zabrała swój oryginalny formularz zamówienia surowców. Zaprezentowała go prosto tłumowi. – Każdy, kto choć trochę zna się na biżuterii, słyszał o firmie Onyx Ridge Co., dostawcy, którego wpisałam na formularzu zamówienia – dowodziła Vivienne, celując wypielęgnowanym palcem w tusz. – To ekskluzywny dostawca z najwyższej półki. Wszystkie nieoszlifowane kamienie używane przez połowę firm oferujących biżuterię premium w Crownhaven pochodzą prosto z ich nieskazitelnych kopalń. Kilkoro gości przytaknęło zgodnie, szepcząc między sobą. – Rudy od Onyx Ridge Co. rzeczywiście są na najwyższym poziomie. Kamienie szlachetne i diamenty, które produkują, są warte dziesiątki milionów. – Tak, surowe kamienie od Onyx Ridge Co. nie mogą być fałszywe. Vivienne fachowo i szybko zdemontowała podrobioną bransoletkę prosto na szklanej ladzie. Uniosła złamane elementy, udowadniając ponad wszelką wątpliwość, czym w istocie były. – Perły w tej bransoletce są zrobione z proszku perłowego i kryształu górskiego – wyjaśniła Vivienne. – Jak wszyscy wiemy, kryształ na rynku wart jest bardzo niewiele. Kryształy naturalne najwyższej jakości kosztują tylko około od czterystu do sześciuset dolarów za uncję. Te wykonano tanio, z prawie nic niewartego, zwykłego kryształu. Stanowi to ostry, niezaprzeczalny kontrast z najwyższej klasy, nieskazitelnymi rudami Onyx Ridge Co. Bogata dama dokonała szybkich obliczeń. – Zatem, czy kryształ w mojej perłowej bransoletce jest wart tych pieniędzy? – Oczywiście, że jest bezwartościowy. To zwykłe kryształy – potwierdziła Vivienne. Uśmiechnęła się i z powrotem spojrzała na urzędniczkę z działu zakupów. – Pracujesz w firmie jubilerskiej od tylu lat i nawet nie znasz kamieni szlachetnych firmy Onyx Ridge Co.? Zdesperowana i miotająca się, by utrzymać winę przy Vivienne, Camilla wypaliła głośno: – Ależ kupili to w Onyx Ridge Co.! A skoro teraz znaleziono podróbki, pokazuje to tylko, że sama firma Onyx Ridge Co. mogła po kryjomu sprzedawać podróbki na rynek! Gdy tylko te słowa opuściły jej usta, w całym pomieszczeniu momentalnie zapadła ciężka, niezręczna cisza. Goście gapili się na nią, ich spojrzenia stały się niepewne. Vivienne zachichotała ponuro, słysząc tę rażącą, przerażającą ignorancję dyrektorki w temacie branży. – Dyrektor Kensington, pracujesz w branży jubilerskiej – napomniała ją ostro Vivienne. – Jak to się stało, że nie dowiedziałaś się niczego o firmie Onyx Ridge Co., kiedy przejmowałaś Luminę? Nie rozpowiadaj, że surowce Onyx Ridge Co. to podróbki, gdy masz o nich znikomą wiedzę. Nie tylko obrażasz właściciela Onyx Ridge Co., ale do tego robisz z siebie kompletne pośmiewisko. Podczas gdy Camilla przybrała odcień głębokiego szkarłatu z powodu wyraźnie słyszalnego, stłumionego śmiechu bogatych gości, Vivienne stanowczo wypowiedziała oczywisty wniosek. – Przyczyna tego incydentu z fałszywymi perłami zdecydowanie nie leży po stronie dostaw. Onyx Ridge nie handluje podróbkami – zadeklarowała głośno Vivienne. – Oznacza to, że te materiały klasy premium najwyraźniej zostały nielegalnie podmienione wewnątrz firmy, aby ktoś mógł zgarnąć gotówkę. Posyłając mściwe spojrzenie trzęsącym się urzędniczkom, ciągnęła: – Pracowałam w branży projektowania biżuterii w Dravenii. Wątpicie w moją zdolność odróżniania oryginałów od podróbek? Nie będę tu stać i brać na siebie winy za nich. Czas na wymianę całego skorumpowanego działu zakupów. Twarze pracowników zbladły. Camilla zająkała się nerwowo, desperacko próbując bronić swojego lojalnego personelu. – Vivi, mimo że to ludzie z działu zakupów spowodowali ten problem, nie możesz ich po prostu zwolnić. W końcu wszyscy oni postępowali zgodnie z instrukcjami... – Więc twierdzisz, że problem leży w moim zamówieniu? – przerwała jej Vivienne. – Ja... Vivienne po prostu rzuciła jej drwiący uśmiech, głośno wytykając fakty. – Zgromadzeni właśnie to widzieli. Zamówienie niezaprzeczalnie wskazywało Onyx Ridge Co., więc w jaki sposób poszło źle, gdy dotarło do działu zakupów? Bez owijania w bawełnę i publicznie podważyła fundamentalne kompetencje Camilli. – Ostrzegałam ich wtedy, że w przypadku błędu to dział zakupów poniesie odpowiedzialność. Jednakże, skoro dział zakupów popełnił tak poważny, katastrofalny błąd pod twoim bezpośrednim kierownictwem, to pani dyrektor sama powinna ponieść surowe konsekwencje tej porażki. Jeśli to ty weźmiesz odpowiedzialność za ten incydent, wtedy puszczę to w niepamięć. Całkowicie zapędzona w kozi róg i publicznie upokorzona, Camilla mocno przygryzła wargę. Bezradna, z szeroko otwartymi, załzawionymi oczami, spojrzała z nadzieją na Gideona. Gideon stał tam z mocno zaciśniętą szczęką. Był widocznie rozczarowany niekompetentnym zarządzaniem tym kryzysem korporacyjnym przez Camillę. Pokazała, że w ogóle nie rozumie rynku. Mimo to, rozumiał jej ograniczenia, więc ostatecznie postanowił ochronić ją przed skutkami tej afery. Korzystając ze swojego ostatecznego autorytetu, wkroczył do akcji, by uciąć tę kłótnię. – W takim razie zwolnij osobę kierującą działem zakupów – zarządził Gideon, od niechcenia lekceważąc ten potężny skandal. – Koniec końców, to błąd działu. Vivienne nie mogła oprzeć się poczuciu, że została zlekceważona, przez jego rażące, irracjonalne, podwójne standardy. – A czy to ona nie powinna ponieść odpowiedzialności jako dyrektorka firmy? – zapytała wprost Vivienne, wbijając w niego wzrok. Oczy Gideona stały się zimne i defensywne. Uparcie chronił kobietę, o której wierzył, że to ona uratowała go te wszystkie lata temu. – Wiedza Camilli o branży jubilerskiej nie jest tak dobra, jak twoja – argumentował Gideon, stając pewnie między dwiema kobietami. – Ona sama pewnie nic nie wie o tego typu pomyłkach. Więc w jaki sposób chciałabyś pociągnąć ją do odpowiedzialności?