– Jeśli to twoja wymówka, to idź do szpitala i przeproś mamę – powiedziała Rebecca, a jej głos był czysty i niezachwiany. Richard odstawił szklankę i powoli wstał. Rebecca pomyślała, że zamierza pójść z nią, ale poczucie winy na jego twarzy zniknęło – zastąpione czymś mrocznym i zimnym. – Myślisz, że Amelia zasługuje na moje przeprosiny? – Richard zrobił krok bliżej, a jego maska całkowicie opadła