Mia Turner stanęła jak wryta w wejściu do salonu, kurczowo ściskając pasek swojej torby do pracy. Jej siostra, Lily, przerwała jej przygotowania do wyjścia, upierając się, że matka ma do omówienia coś ważnego. – Mia, siadaj – rozkazała matka, Mary Turner, rozłożona na zniszczonej kanapie niczym królowa przyjmująca audiencję. Jej jaskrawoczerwona szminka gryzła się z wyblakłym różem na policzkach, a wypielęgnowane paznokcie stukały o kieliszek z winem. – Czy to nie może poczekać? Mam pracę – odpowiedziała Mia, a jej głos był napięty. – Nie mogę sobie pozwolić na kolejne spóźnienie. Matka uniosła brew. – Pracę? Masz na myśli zabawę w służącą dla tych bogatych snobów w Casa Lounge? Błagam cię. Mia ugryzła się w język. Wiedziała, że nie powinna dawać się sprowokować. Potrzebowała tej pracy. Casa Lounge to nie była tylko wypłata; to była jej deska ratunku, pierwszy krok w planie zaoszczędzenia wystarczającej kwoty, by opuścić Willowcrest i zostawić za sobą piętno bycia Turnerówną. Ethan, jej starszy brat, siedział zgarbiony w kącie, przewijając coś na telefonie. Jego obojętność wobec rodzinnego chaosu była niemal godna podziwu. Przynajmniej trzymał się z dala od niekończących się kłótni. – O co chodzi, mamo? – zapytała Mia, tracąc cierpliwość. Usta Mary wygięły się w uśmiechu. – Mamy dobre wieści. Mia zamrugała sceptycznie. – Dobre wieści? – Tak! – wtrąciła się Lily, najstarsza z sióstr, dosłownie promieniejąc z ekscytacji. – Dostałam złote zaproszenie na Przyjęcie Jednorożca w Willowcrest! Mia zamrugała ponownie, tym razem wolniej, próbując przetworzyć, w jaki sposób ma to być dobrą wiadomością. Przyjęcie Jednorożca – najbardziej ekskluzywne, przesadzone wydarzenie dla bogatych i wpływowych – było dla niej tak odległe jak księżyc. – I to jest dobra wiadomość… w jaki sposób? – zapytała Mia, szczerze zdumiona. – Chociaż udział w nim będzie miły – mruknął Ethan, nie odrywając wzroku od telefonu. – Miły?! – głos Lily wzniósł się o oktawę. – Masz pojęcie, co to oznacza? Będą tam najbogatsi kawalerowie świata! To jest to! – A jak twoje nazwisko znalazło się na liście? – zapytała Mia tonem ostrzejszym, niż zamierzała. – Znajomości – powiedziała Mary z samozadowoleniem, kręcąc winem w kieliszku. Mia nie chciała wnikać, o jakiego rodzaju „znajomości” chodziło jej matce. Wiedziała, że odpowiedź nie byłaby przyjemna. – Dobra, więc Lily idzie na jakąś wytworną imprezę. Co to ma wspólnego ze mną? – zapytała Mia, sprawdzając godzinę na telefonie. Naprawdę nie mogła się spóźnić. Mary pochyliła się do przodu, zniżając głos do spiskowego szeptu. – To nasza szansa, Mia. Lily musi tylko wpaść w oko odpowiedniemu mężczyźnie. Miliarderowi. Komuś, kto może odmienić życie nas wszystkich. Mia powstrzymała chęć przewrócenia oczami. Oczywiście, to był kolejny z planów matki. Wszystko w życiu Mary Turner kręciło się wokół uganiania się za bogatymi mężczyznami, a jej córki nie były tu wyjątkiem. – Cieszę się szczęściem Lily – powiedziała Mia beznamiętnie, wstając do wyjścia. – Gratulacje i powodzenia na przyjęciu. Muszę iść. – Siadaj, Mia – warknęła Mary, a jej ton stał się ostry. – Nie mogę się spóźnić… – Siadaj! Niechętnie Mia opadła z powrotem na kanapę, zerkając na zegar na ścianie. Już miała bardzo mało czasu. – Słuchajcie, wszyscy wiecie, jak bardzo cierpimy i co straciliśmy po tym, jak ten stary bydlak wpakował mnie do więzienia. To jedyna w życiu okazja, która na zawsze odmieni nasz los. – Co mnie to w ogóle obchodzi? Czy zaproszono całą rodzinę? – Chciałabyś… – prychnęła Lily. – Nikt nie zaprosi cię na taką imprezę z taką twarzą. Ethan zachichotał, ściągając na siebie spojrzenia. – Lily, przestań udawać, jakby Mia nie była najładniejsza w tej rodzinie – powiedział Ethan, wciąż wpatrzony w telefon. – Fuj, nie mów tak, jesteś moim bratem – uśmiechnęła się Mia, zawsze próbując zaleźć bratu za skórę. – Czy wspomniałem, że jest też najgłupsza? – Staram się. – Wystarczy, oboje – skarciła ich Mary. – Mamo, naprawdę muszę iść do pracy, cokolwiek to jest, mnie najwyraźniej nie dotyczy. – Zawsze mówisz o tym z taką dumą, jakby to była prawdziwa praca? – rzuciła Anna, średnia siostra, ze złośliwym śmiechem. – Przynajmniej coś robię! – warknęła Mia. Zanim kłótnia zdążyła się zaognić, telefon Mary zawibrował. Sprawdziła ekran, a na jej twarzy pojawił się chytry uśmieszek. – Ta sama pora, to samo miejsce, Barry? Będę – powiedziała do słuchawki głosem ociekającym uwodzicielstwem. Mia poczuła falę obrzydzenia. Nie musiała zgadywać, o co chodziło. To były typowe interesy jej matki – zabawianie jakiegoś zamożnego mężczyzny w zamian za gotówkę, prezenty lub przysługi. Rozłączywszy się, Mary ponownie skupiła uwagę na Mii. – Chodzi o to, że wszyscy musimy się dołożyć, żeby zapewnić twojej siostrze wszystko, czego potrzebuje na to przyjęcie. Ty również. – To niedorzeczne, mamo! Nie liczcie na mnie – powiedziała Mia stalowym głosem. Oczy Mary zwęziły się. – Nie bądź samolubna, Mia. To dla dobra rodziny. – Nie mam pieniędzy. – Masz – pospieszyła z odpowiedzią Anna. – Odkładasz mnóstwo kasy na studia. – Jak powiedziałaś: na studia. – To ważniejsze niż studia, a mówiłam ci tysiąc razy, że jesteś Turnerówną i studia to nie twoja sprawa – rzuciła Mary, sprawdzając telefon. – A ja mówiłam milion razy, że nie jestem taka jak ty! Nie chcę być taka jak ty, nie chcę siedzieć i czekać, aż jakiś bogaty facet przyjdzie odmienić moje życie. – Więc myślisz, że jesteś od nas lepsza? – O mój Boże! Wychodzę. Lily, jestem pewna, że sama sobie poradzisz, a jeśli już zdobędziesz tego swojego miliardera, chłopaka czy męża, pamiętaj, żeby nie dawać mi ani grosza z jego pieniędzy. Mia chwyciła torebkę i ruszyła do drzwi. Studia w innym kraju były jej drogą ucieczki; nikt nie zrujnuje jej tego planu. Nie pragnęła niczego bardziej, niż opuścić to miasto i wymazać ze swojej egzystencji przeklęte nazwisko, które nosiła. – Och, jesteś Turnerówną, nieważne. – Jesteś Turnerówną, nie masz nic do gadania. – Dziewczyno, jesteś Turnerówną. – Jesteś Turnerówną, zamknij się i rozkładaj nogi. – Nie zgrywaj skromnisi, będąc Turnerówną.