Zephyrin: — Zephyrin. — Dlaczego ten głos brzmi tak znajomo? — Zephyrin! — Znowu to samo. Jedwabista ciemność uderzała gwałtownie w moją świadomość. Jęknąłem z bólu, gdy przez mrok przemykały obrazy tego niewdzięcznego bachora Becketta i jego lisicy, podczas gdy nasze plany obracały się w pył i dym. — Do ciężkiej cholery!… ZEPHYRIN! — Nagły przypływ palącego żaru wyrwał mnie z ciemności. Ostrożnie