Stojąc dumnie w centrum wrogo nastawionego salonu, Clara zwróciła się do matriarchyni chłodnym, profesjonalnym tonem. Ignorowała jadowite spojrzenia otaczających ją krewnych. „Babciu, wróciłam, aby ubić z rodziną Callahanów wysoce lukratywny interes”. Clara rozpięła swoją skórzaną torbę. Wyciągnęła z niej gruby plik wydrukowanych dokumentów technicznych i położyła je na polerowanym stoliku do kawy z głuchym stukotem. „Skończyłam informatykę” – oświadczyła Clara, patrząc prosto w oczy Madame Callahan. „Podczas rygorystycznych studiów podyplomowych w Yelverton pomyślnie opracowałam niewyobrażalnie zaawansowany inteligentny chip. Ta technologia nie trafiła jeszcze na rynek. Zdecydowanie chcę, aby Callahan Corporation było moim wyłącznym partnerem”. Pokój natychmiast wybuchnął chórem pogardy i kpin. Krewni parskali ze śmiechu, przewracając oczami na jej zuchwałość. Diana zadrwiła głośno, a jej twarz wykrzywiła się z brzydkiej zazdrości. Wystąpiła naprzód, wskazując wypielęgnowanym palcem na dokumenty. „Clara, czy ty słyszysz samą siebie?” – otwarcie wyśmiała absurdalny pomysł. „Callahan Corporation to jedna z dziesięciu najlepszych, elitarnych korporacji w Bay City. Mamy niezliczone prominentne firmy technologiczne błagające nas o współpracę każdego pojedynczego dnia, a my nawet nie poświęcamy im uwagi! Dlaczego mielibyśmy kiedykolwiek zgodzić się na współpracę ze zhańbionym wygnańcem tylko dlatego, że o to poprosiłaś? Myślisz, że kilka zadrukowanych kartek robi z ciebie dyrektora generalnego?” Madame Callahan otworzyła usta, by coś powiedzieć, uderzając laską w podłogę, by przywrócić porządek, ale wujek Arthur pewnie wystąpił naprzód, przerywając matriarchyni, zanim zdążyła zainterweniować. „Mamo, pozwól mi się tym zająć” – powiedział Arthur, unosząc dłoń. Przybierając protekcjonalny ton, spojrzał na Clarę z góry. „Claro, jesteś moją siostrzenicą i współczuję ci. Naprawdę. Ale absolutnie nie możemy prowadzić poważnych interesów w oparciu o zwykłą litość. Firma i tak już zaciekle walczy o wejście na wysoce konkurencyjny rynek IoT. To bezlitosna branża. Nie możemy naginać naszych korporacyjnych zasad tylko po to, by dać ci jałmużnę”. Arthur zastukał palcami o stolik, odrzucając dokumenty bez choćby jednego spojrzenia. „Całkiem niedawno zainwestowaliśmy gigantyczną fortunę, by wykupić prawa autorskie do zagranicznego inteligentnego chipu, co ma rozwiązać nasze problemy z produkcją. Właśnie wkraczamy w fazę produkcji. Dlaczego mielibyśmy odrzucić wielomilionowy zakup i zmienić naszego partnera biznesowego tylko dla twojego małego projektu?” Reszta rozległej rodziny szybko dołączyła do nagonki. Wykazali się rzadką, toksyczną solidarnością, zaciekle atakując jej charakter, a ich głosy odbijały się echem od wysokiego sufitu. „Ona po prostu bezwstydnie knuje, by dobrać się do pieniędzy babci! To oczywista sztuczka, by zapewnić sobie część spadku!” – krzyknęła jedna z ciotek. „Miałaś być martwa! Dlaczego wróciłaś z zaświatów tylko po to, by zrujnować nasz spokój?” – wtrąciła się kuzynka, wrogo łypiąc na Clarę z sofy. „Ona jest Ashfordem! Ashford, który w przeszłości przyniósł nam tylko wstyd, nie zasługuje absolutnie na nic z tego majątku! Wynoś się stąd!” Gniew Madame Callahan niebezpiecznie przybrał na sile wobec czystej, niepohamowanej wrogości skierowanej w stronę jej nowo powróconej wnuczki. Ścisnęła mocniej laskę, aż zbielały jej knykcie, a klatka piersiowa zaczęła ciężko falować. Jednak tuż przed tym, zanim zdążyła spuścić swój gniew na chciwy tłum, cichy, dziecięcy głos przebił się przez krzyki i uciszył całe pomieszczenie. Declan, czteroletni syn Clary, śmiało wystąpił naprzód, by stanąć w obronie matki. Stanął przed Clarą, odgradzając ją własnym ciałem od wściekłych dorosłych. Wbijając jasne, niezachwiane spojrzenie w Arthura, odezwał się z opanowaniem, które nie pasowało do dziecka. „Wujeczny dziadku” – zapytał chłodno Declan. „Czy Callahan Corporation faktycznie kupiło prawa do chipu MCP12 firmy Mercer Corporation?” Arthur zmarszczył brwi w zmieszaniu. Był autentycznie zdezorientowany. Spojrzał z góry na malucha, jąkając się z oburzeniem. „Skąd znasz tak ściśle tajne informacje korporacyjne?” Nie tracąc rezonu, Declan na chłodno rozłożył na czynniki pierwsze wielomilionowy nabytek firmy. „Wiem, że chip MCP12 obiecuje płynne działanie” – powiedział Declan, po mistrzowsku wytykając wady techniczne. „Ale ma zgubną niezdolność do odbierania i przetwarzania wielu jednoczesnych poleceń”. Niedbale włożył małe rączki do kieszeni. „Powinniście byli użyć kombinacji AMP1 i RIWE-34, by ulepszyć architekturę. Ale muszę cię surowo ostrzec, że nawet z tą poprawką to wciąż nie wystarczy, by zagwarantować wam dominujący kawałek rynku IoT. Wybraliście zły chip”. Dorośli w pokoju zaniemówili z wrażenia. Arthur poczuł zimny dreszcz przebiegający mu po plecach. Jego własny główny asystent poruszył dokładnie te same, wysoce techniczne wątpliwości zaledwie kilka dni temu. Arthur spędził bezsenne noce, martwiąc się ograniczeniami chipu MCP12, wiedząc, że modyfikacja jego architektury to koszmar nawet dla międzynarodowych gigantów technologicznych. Usłyszenie, jak czterolatek od niechcenia recytuje jego prywatny, korporacyjny ból głowy, sprawiło, że jego protekcjonalna pogarda wyparowała w powietrzu. „Skąd... skąd ty to wszystko wiesz?” – wydukał Arthur, całkowicie oszołomiony niemożliwą wiedzą chłopca. Dzieci w jego wieku wciąż bawiły się w piaskownicach, a nie analizowały mikroarchitekturę. Declan uśmiechnął się promiennie, wypinając dumnie klatkę piersiową. Z dumą oświadczył: „Moja mamusia nauczyła mnie wszystkiego! Przez swoich wykładowców w Yelverton jest powszechnie uważana za prawdziwego geniusza od chipów. Jeśli będziecie z nią współpracować, korporację czeka wspaniała przyszłość!” Clara delikatnie pogłaskała syna po włosach, czując napływającą falę czułej rezygnacji. Utrzymała neutralny wyraz twarzy, ale znała prawdę. To Declan był prawdziwym, przerażającym geniuszem. Od urodzenia był wybitnie uzdolnionym hakerem. Tak naprawdę to on wykonał najcięższą pracę, pomagając jej tak szybko opracować chip, rozwiązując problemy, z którymi zwykli inżynierowie zmagaliby się całymi latami. Przesuwając umowę po stole, Clara spojrzała prosto na swojego oszołomionego wujka. Delikatnie zasugerowała: „Wujku Arthurze, może powinieneś jednak poświęcić chwilę na przeczytanie opisu technicznego mojego chipu, zanim go odrzucisz”. Arthur wyciągnął rękę i otworzył teczkę z mieszanymi, sceptycznymi uczuciami. Przerzucił na pierwszą stronę. Kiedy jego oczy przebiegły po skomplikowanym kodzie i schematach, zająknął się. Całkowicie zamarł w szoku. Przewrócił na kolejną stronę, czytając szybciej, a jego wzrok przemykał po linijkach danych. Clara bez wysiłku i perfekcyjnie rozwiązała te same, zawiłe trudności techniczne, których ponad setka jego starszych programistów żałośnie nie potrafiła rozwikłać przez ostatnie trzy miesiące. Logika była bezbłędna. Architektura była rewolucyjna. Jeśli ten inteligentny chip dostarczał choć połowę tego, co obiecywały dokumenty, mógł natychmiast wywindować Callahan Corporation na sam szczyt rynku IoT. Zmiażdżyliby konkurencję z dnia na dzień. Drżąc z ekscytacji, Arthur mocno chwycił dokumenty. Jego twarz poczerwieniała. „Claro” – zapytał nagląco, a jego głos był napięty. „Czy sprzedałaś już ten chip jakiejkolwiek innej firmie?” Clara napotkała jego gorączkowe spojrzenie i chłodno odpowiedziała: „Nie”. Absolutny zachwyt Arthura był nie do ukrycia. Z całej siły uderzył dłonią w stół. „Podpisuję ten kontrakt w tej sekundzie!” – ogłosił głośno, odwracając się do zdezorientowanej służby. „Niech ktoś przyniesie mi długopis! Natychmiast!” Oczy Diany rozszerzyły się w absolutnym, czystym przerażeniu. Zrobiła krok w stronę ojca, krzycząc na niego i oskarżając o utratę zmysłów. „Tato, czyś ty oszalał? Nie widzisz, że Clara i jej bękart po prostu cię okłamują?”