Ciężkie, drewniane drzwi firmowej sali konferencyjnej powoli skrzypnęły, otwierając się do wewnątrz, a metalowe zawiasy jęknęły pod ich ciężarem. Ostre, złowieszcze stukanie szpilek, które przed chwilą odbijało się echem na korytarzu, teraz wkroczyło do pomieszczenia. W sterylne światło weszła oszałamiająca kobieta, nienagannie ubrana w ostro skrojony, biały garnitur emanujący autorytetem. Jej długie, ciemne włosy opadały elegancko na ramiona, otaczając wyraziste rysy twarzy i odważne, czerwone usta. Sloane pochyliła się do przodu na drogiej, skórzanej kanapie. Wyuczone, aroganckie skargi już cisnęły się jej na usta. Była wściekła z powodu dwudziestominutowego oczekiwania i potrzebowała kogoś, kogo mogłaby za to ukarać. "Czy wasza korporacja popada w arogancję? Jak śmiecie kazać partnerowi biznesowemu czekać na—" Słowa natychmiast uwięzły jej w gardle. Sloane odwróciła głowę i ze świstem wciągnęła powietrze. Jej oczy utkwiły w nowo przybyłej kobiecie, śledząc niezaprzeczalne rysy jej twarzy. Łukowate brwi, przenikliwe oczy, ostra linia szczęki. To była Clara. Dokładne, niezaprzeczalne rysy jej siostry – tej samej kobiety, która rzekomo utonęła w jeziorze cztery wyczerpujące lata temu. Kompletnie sparaliżowana paniką, Sloane poczuła, jak z jej bladej twarzy błyskawicznie odpływa każda kropla krwi. Serce tłukło jej się o żebra. Gwałtownie zacisnęła dłonie na krawędzi skórzanej kanapy; jej wypielęgnowane paznokcie wbijały się w tapicerkę, gdy wpatrywała się w ten niemożliwy widok przed sobą. "J-Jesteś żywym człowiekiem, czy mściwym duchem?" – wydukała niekontrolowanie Sloane, a jej głos był chropowaty i drżący. Clara wkroczyła głębiej do sali konferencyjnej, a jej absolutna pewność siebie emanowała dusząco przytłaczającą aurą. Nie drgnęła. Podeszła prosto do części wypoczynkowej i usiadła naprzeciwko trzęsącej się siostry. Przewiercając Sloane ostrym jak brzytwa, mrożącym krew w żyłach spojrzeniem, Clara pochyliła się do przodu. Jej obecność zdominowała przestrzeń. "Kim właściwie wolałabyś, żebym była?" – odparła chłodno Clara. Sloane przełknęła z trudem ślinę, czując, jak w jej żołądku gromadzi się obezwładniający strach. Clara cudem przeżyła ogromną utratę krwi podczas porodu. Przeżyła szalejący pożar magazynu. Przeżyła nawet w lodowatej rzece. Serce Sloane łomotało jak u osaczonego zwierzęcia. Gdy patrzyła w nieugięte oczy Clary, uderzyło ją przerażające uświadomienie. Niezwykle agresywne spojrzenie Clary było idealnym odbiciem przerażającej postawy czteroletniego Rowana Vance'a. Ten wyniosły kąt uniesienia podbródka, to przenikliwe spojrzenie – były identyczne. Sloane w jednej chwili ogarnęło przerażenie na myśl o zgubnych, apokaliptycznych konsekwencjach, gdyby ich drogi kiedykolwiek się skrzyżowały. Gdyby Rowan wpadł na Clarę, rodzina Vance'ów natychmiast dostrzegłaby to powiązanie. Rozpaczliwie tłumiąc przytłaczający strach, Sloane wbiła paznokcie głębiej we wnętrza dłoni, by odzyskać rezon. Natychmiast powróciła do swoich zwykłych, manipulacyjnych taktyk. Zamrugała gwałtownie, zmuszając się do napłynięcia ciężkich łez do oczu. Krokodyle łzy spłynęły po jej policzkach w wyuczonym pokazie smutku. "Clara! Ty żyjesz!" – krzyknęła Sloane, a jej głos drżał od sfabrykowanych emocji. "Czy ty w ogóle wiesz, jak bardzo żałowałam swoich czynów z przeszłości? Nigdy nie powinnam była zostawić cię tamtej nocy samej w tamtym magazynie. Tata tak bardzo za tobą tęskni, każdego jednego dnia. Dlaczego nie wrócisz, by go odwiedzić? Gdyby dowiedział się, że żyjesz, byłby wniebowzięty..." Wyrwało jej się ostre, szczere parsknięcie. Pogardliwy dźwięk przebił się przez fałszywe szlochy Sloane. Clara wiedziała doskonale, że tak zwana ojcowska miłość Victora Ashforda to nic innego jak tania, przejrzysta fasada, mająca na celu zabezpieczenie jej niezwykle cennych udziałów w firmie. Doskonale pamiętała obrzydliwy trzask jego dłoni uderzającej ją w twarz dzień po ceremonii jej wejścia w dorosłość, tuż po tym, jak wybuchł ten traumatyczny skandal. Prawdziwy ojciec nie kazałby bezlitośnie zamknąć jej w lodowatym magazynie po poważnej traumie psychicznej. Prawdziwy ojciec nie porzuciłby jej na długie miesiące. Z głosem podszytym głęboką, palącą nienawiścią, Clara pochyliła się do przodu i obwieściła swoje zamiary. "Przez ostatnie cztery lata żyłaś w całkowitym spokoju, Sloane. Ale najwyższy czas, by ten spokój brutalnie dobiegł końca. Zamierzam bezlitośnie odebrać absolutnie wszystko, co do mnie należy." Sloane wcisnęła się w poduszki, a jej myśli szalały. Odebrać wszystko? Czy ona chce ukraść mi bliźnięta? Spojrzenie Clary pociemniało, przybierając potworny wyraz. "I przysięgam, że zapłacisz krwią za tragiczną śmierć moich niemowląt." Ta zabójcza groźba raniła niewiarygodnie głęboko, ale równie szybko nagła, potężna fala ogromnej ulgi przetoczyła się przez pędzące myśli Sloane. Słowa Clary potwierdziły jedną, kluczową rzecz. Była w pełni przekonana, że jej dzieci zmarły przy porodzie. Clara nie miała zielonego pojęcia, że pilnie strzeżone bliźnięta z rodziny Vance'ów są w rzeczywistości jej dziećmi. Sloane uświadomiła sobie z absolutną pewnością, że Clara w żadnym wypadku nie mogła znać tej wybuchowej prawdy, dziękując swojemu szczęściu za to, że Kaelen Vance trzymał istnienie dzieci w ścisłej tajemnicy. Mimo to, Sloane wiedziała, że w żadnym wypadku nie może pozwolić Clarze żyć na tyle długo, by tamta poznała prawdę. Płynnie ukryła swoje złowrogie, mordercze zamiary za maską smutku, udając niewinność i żal. "Clara, co ty opowiadasz?" – wydusiła miękko Sloane, ocierając łzę drżącą dłonią. "Twoje dzieci zmarły w chwili narodzin. Jestem ich ciotką. Jak mogłabym kiedykolwiek zrobić im krzywdę? Osobiście własnymi rękami pochowałam te małe niemowlęta. Postawiłam im nawet nagrobki i każdego roku wiernie omiatałam ich samotne groby." Sloane obserwowała sztywną postawę Clary, zauważając surowy ból migoczący w oczach siostry. "To odosobnione miejsce" – zaoferowała niepewnie Sloane. "Zbyt trudno dokładnie opisać, gdzie to jest na wschodnich przedmieściach. Ale mogłabym cię tam jutro osobiście zabrać." Clara wstała z przerażającą, oślepiającą prędkością. Ciężkie krzesło zgrzytnęło ostro o podłogę. Zanim Sloane zdążyła choćby mrugnąć, Clara rzuciła się przez szklany stół i gwałtownie chwyciła Sloane za drogi kołnierzyk jej koszuli. "Gdzie je pochowałaś?" – zażądała zaciekle Clara, a jej miażdżący kości uścisk skręcił materiał na gardle Sloane. "Podaj mi dokładną lokalizację!" Dręczona przez cztery lata niekończącymi się, torturującymi koszmarami o swoich utraconych, zsiniałych dzieciach, Clara rozpaczliwie, intensywnie pragnęła odwiedzić ich groby. Musiała je zobaczyć, by choć trochę ukoić swoje krwawiące serce. Ale chociaż głęboki żal groził tym, że zaraz ją pochłonie, jej żelazna determinacja pozostała całkowicie nieugięta. Nigdy nie wybaczy ludziom, którzy doprowadzili do ich przedwczesnej śmierci.