Poranne dojazdy do Callahan Corporation tętniły ruchem ulicznym za przyciemnianymi szybami przestronnego samochodu służbowego. Clara oparła się o pluszowe, skórzane fotele, a jej teczka spoczywała przy jej stopach. Dzisiejszy dzień wymagał jej pełnego skupienia. Planowała osobiście zintegrować swój nowo opracowany inteligentny chip z główną linią produktów firmy. Jednak w tej chwili jej uwaga pozostawała skupiona na dwóch małych sylwetkach siedzących obok niej. Declan siedział wyprostowany, wypinając pierś z głębokim poczuciem odpowiedzialności. „Będę jej pilnował w poczekalni” – obiecał, a jego młody głos miał w sobie surową nutę. „Nie pozwolę nikomu skrzywdzić Haze, podczas gdy będziesz pracować, mamusiu. Nie musisz się martwić”. Clara się uśmiechnęła. Ciepło rozkwitło w jej klatce piersiowej na widok zaciekłej lojalności jej syna. Przechyliła się, gładząc go po ciemnych włosach, zanim przeniosła wzrok na córkę. Hazel siedziała obok niego, cicha i nieruchoma, a jej blada skóra wyglądała miękko jak wata cukrowa. Clara nie mogła się oprzeć. Pochyliła się do przodu i z czułością uszczypnęła córkę w pulchny policzek. „Mamusiu, przestań!” – zaprotestował Declan, szybko odtrącając jej dłoń. Zmarszczył brwi, odgrywając rolę opiekuńczego starszego brata do perfekcji. „Dlaczego znowu dokuczasz Haze?” Clara zaśmiała się jasnym, drażniącym dźwiękiem, który wypełnił cichą kabinę. „Nie mogę nic na to poradzić. Haze jest po prostu zbyt urocza. Spójrz na nią, nie da się jej oprzeć”. Spokojna chwila roztrzaskała się w ułamku sekundy. Opony zapiszczały na asfalcie. Samochód szarpnął i nagle, gwałtownie się zatrzymał. Siła pędu rzuciła Clarę i dzieci do przodu, a ich ciała mocno uderzyły o blokujące się pasy bezpieczeństwa. Clara gwałtownie wciągnęła powietrze, instynktownie wyciągając ramię, by osłonić dzieci przed uderzeniem o deskę rozdzielczą. Głośny, metaliczny zgrzyt dobiegł z przedniego zderzaka. Kierowca odwrócił się gwałtownie, a jego twarz była blada i śliska od nagłego potu. „Bardzo panią przepraszam, panno Claro” – wydukał, a jego dłonie trzęsły się na kierownicy. „Wjechałem w tył samochodu przed nami. Muszę wyjść i zająć się tą sprawą. Proszę, zostańcie w środku”. Odpiął pas bezpieczeństwa i wybiegł na ruchliwą drogę. Clara szybko skupiła swoją uwagę na tylnym siedzeniu, przesuwając dłońmi po Declanie i Hazel, by upewnić się, że żadne z nich nie odniosło obrażeń. Byli bezpieczni. Ale w chwili, gdy Clara wypuściła z siebie oddech ulgi, zazwyczaj katatoniczna i niereagująca Hazel poruszyła się. Mała dziewczynka wyciągnęła rękę, a jej małe paluszki zacisnęły się wokół ciężkiej klamki drzwi. Zanim Clara zdołała pojąć ten nagły ruch, Hazel pchnęła drzwi i je otworzyła. „Haze, nie!” – Clara wyciągnęła rękę, a jej palce musnęły puste powietrze. Mała dziewczynka prześlizgnęła się przez szczelinę niczym duch, opuszczając się na niebezpieczną, zatłoczoną ulicę. Panika ścisnęła klatkę piersiową Clary. Gorączkowo próbowała odpiąć swój pas, a jej dłonie na ślepo szarpały się z klamrą. Na zewnątrz z uderzonego luksusowego pojazdu wysiadł mężczyzna. Wkroczył na asfalt, emanując mroczną, onieśmielającą aurą, która natychmiast zadusiła otaczające powietrze. Ubrany w dopasowany, ostro skrojony garnitur, jego smukła, postawna sylwetka górowała nad nędznym kierowcą rodziny Callahanów. Biedny kierowca skulił się, przerażony. Rozpoznawał władzę, gdy ją widział, a stojący przed nim mężczyzna nosił w sobie prezencję o wiele bardziej dominującą niż nawet sam Arthur Callahan. To był Kaelen Vance. Dzisiejszego dnia jego stały szofer zgłosił zwolnienie lekarskie, zmuszając go do samodzielnego prowadzenia auta. Kolizja opóźniła jego rygorystyczny harmonogram, psując mu nastrój w tej samej chwili, gdy zderzak uległ wgnieceniu. Jego bystre oczy zwęziły się, wpatrując się z góry w drżącego kierowcę wzrokiem zimnym jak lód. Zanim Kaelen zdołał wyrazić swoje niezadowolenie, maleńka postać przebiegła przez chodnik. Hazel wpadła na jego długą nogę, a jej małe ramiona ciasno oplotły jego szyte na miarę spodnie. Kaelen zamarł. Będąc znanym, bezkompromisowym pedantem, nienawidził fizycznego kontaktu z nieznajomymi. Jego przystojny wyraz twarzy natychmiast pociemniał, zmieniając się w przerażający grymas. Spojrzał w dół na dziecko czepiające się jego nogi, a jego cierpliwość pękła. „Puść” – rozkazał. Jego głęboki głos przeciął hałaśliwą ulicę niczym lodowate ostrze. Serce kierowcy niemal stanęło w miejscu. Przerażony, że mógł urazić najpotężniejszego człowieka w mieście, rzucił się naprzód. „Panienko Hazel, proszę to puścić!” Chwycił małą dziewczynkę za ramię, zdesperowany, by ją odciągnąć. Hazel zareagowała z zajadłą prędkością. Gwałtownie odwróciła głowę i z całej siły zacisnęła zęby na dłoni kierowcy. Kierowca krzyknął z bólu, wyrywając rękę do tyłu. Jasnoczerwona krew wypłynęła z głębokich śladów po ugryzieniu, kapiąc na asfalt. Grymas Kaelena się pogłębił. Niesprowokowana agresja dziecka zbiła go z tropu. Irytacja zapłonęła gorącem w jego klatce piersiowej. Sięgnął w dół, a jego duża dłoń mocno chwyciła tył kołnierzyka Hazel, z zamiarem podniesienia jej i odrzucenia na bok. Szarpnął ją w górę. Kiedy to zrobił, jej głowa odchyliła się do tyłu, a ich spojrzenia się spotkały. Hazel wpatrywała się w niego szerokimi, błyszczącymi oczami, które przypominały ciemne gwiazdy na nocnym niebie. Jej puszyste włosy okalały bladą twarz, sprawiając, że wyglądała zupełnie jak przerażone, żałosne kociątko zwisające z jego uścisku. Lód w osławionym, zimnym sercu Kaelena pękł. Ku jego własnemu zaskoczeniu, spłynęła na niego dziwna delikatność, zmywając jego obrzydzenie. Trzymał ją zawieszoną w powietrzu, wpatrując się w te znajome, ciemne oczy. „Kim jesteś?” – zapytał, a jego głęboki głos stracił swoje lodowate ostrze. W chwili, gdy słowa opuściły jego usta, uderzyło go obce ukłucie żalu. Przestraszył ją. Zanim w ogóle zdołał zacząć pojmować, dlaczego go to obchodzi, w polu jego widzenia peryferyjnego pojawiła się pędząca, gorączkowa postać. Clara rzuciła się naprzód, desperacko wyrywając Hazel z jego uścisku i przyciągając małą dziewczynkę do mocnego, opiekuńczego objęcia. Nagła utrata ciężaru dziecka wprawiła Kaelena w osłupienie. Dziwna pustka wydrążyła jego klatkę piersiową, jakby malutki kawałek jego własnego serca został nagle wyrwany razem z dziewczynką. Rozprostował puste palce, a jego ciemne oczy skupiły się na stojącej przed nim kobiecie. Clara stała tam, dysząc ciężko, a jej ramiona były ciasno owinięte wokół Hazel. „Proszę pana, przepraszam” – wydusiła z siebie, trzymając córkę osłoniętą przed własną piersią. „Bardzo przepraszam w imieniu mojej córki. Proszę nie czuć się urażonym. Ona wciąż jest tylko dzieckiem”. W głębi duszy Clara była zdumiona do szpiku kości. Jej córka traktowała nieznajomych jak zarazę, wzdrygając się przed jakimkolwiek dotykiem. A jednak, Hazel właśnie chętnie i agresywnie przylgnęła do tego przerażająco imponującego mężczyzny. Clara podniosła wzrok, a jej spojrzenie prześledziło ostre, chłodne rysy jego twarzy oraz przytłaczający autorytet, jakim emanował. Elektryczna iskra rozpoznania wstrząsnęła jej umysłem. Jej oczy się rozszerzyły, gdy elementy układanki ułożyły się w całość. „Czy ty jesteś... Kaelen Vance?” – wypaliła Clara. Wyraz twarzy Kaelena stwardniał, a chwilowa łagodność wyparowała, zastąpiona całkowitą pogardą. Z jego ust wyrwał się chłodny, cyniczny uśmiech. Miał do czynienia z niezliczonymi, wyrachowanymi kobietami próbującymi podstępem wejść w jego życie, ale użycie dziecka jako wyrachowanego chwytu, by przyciągnąć jego uwagę, było nowym dnem. „Nie” – odpowiedział sucho Kaelen. Nie obdarzając jej ani jednym spojrzeniem więcej, odwrócił się na pięcie. Podszedł szybkim krokiem z powrotem do swojego lekko wgniecionego, luksusowego samochodu, pociągnął za drzwi, zamykając je i odjechał, zostawiając po sobie jedynie spaliny. Clara spuściła wzrok, wpatrując się w puste miejsce na asfalcie, gdzie jeszcze przed chwilą stał jego samochód. Jej uścisk wokół Hazel się zacieśnił. Nawet po spędzeniu czterech długich, wyczerpujących lat z dala od Bay City, wiedziała z niezachwianą pewnością, że się nie pomyliła. Ona powszechnie uważana była za najpiękniejszą kobietę w mieście, podczas gdy Kaelen Vance stał nietykalny jako jego najbogatszy i najpotężniejszy mężczyzna. Kiedyś w internecie bez przerwy montowano ich zdjęcia razem, w nieskończoność okrzykując ich idealną parą z wyższych sfer. Mimo że do dzisiaj nigdy wcześniej się nie spotkali, doskonale wiedziała, kim on był.