Alfa Deckard. Bria. Cholerna Bria musiała wbić swoje opinie do głowy tej dziewczyny. Miałem Amicę dokładnie tam, gdzie chciałem. Czułem, jak balansuje na krawędzi decyzji – dopóki Bria nie wkroczyła, napełniając jej głowę wątpliwościami o tym, co to znaczy być Luną watahy Bloodbane. Gdyby Bria nie była starszą, kimś, kogo wataha szanuje – i gdybym ja niechętnie nie szanował jej jako nauczycielki – wydrapałbym ją z watahy już teraz, razem z jej wpływami. Gdy ubieram się na ten dzień, mój wzrok unika szmaragdowego pierścienia na komodzie. Pierścień mojej matki. Ma trafić na palec następnej Luny, ale nie ma mowy w piekle, bym pozwolił mu wpaść w ręce kogoś tak niegodnego jak Amica. Dziedzictwo mojej matki zasługuje na coś lepszego. Gdyby Bogini Księżyca nie siedziała tak zadowolona z siebie na niebie, sam ściągnąłbym ją na dół i zmusił do zabrania tej niedorzecznej więzi, która gryzie mnie w piersi. Tak, Amica jest skandalicznie piękna – ale czy to wystarczy? Czy to wystarczy, by zignorować fakt, że zdradziła swojego poprzedniego partnera? Nie jestem aż tak zdesperowany. Ani na dziedzica, ani na partnerkę. Za sobą łapię w lustrze odbicie Mary. Poprawia ręcznik owinięty wokół ciała po spędzeniu nocy w mojej sypialni. – Dzień dobry… – szepcze, zerkając na pierścień, który trzymam. – Dołączysz do mnie na śniadanie? – mruczę, ledwo zwracając na nią uwagę. Waha się. – Jesteś pewien? Bria by tego nie chciała, zwłaszcza teraz, gdy Amica jest… – Czy Bria jest teraz Alfą? Czy ja już nie ustalam zasad? – warczę. Patrzę na nią przez lustro, a jej gardło drga. Po tych wszystkich latach bycia moją partnerką w łóżku, Mary wie, że lepiej nie naciskać mnie zbyt mocno. Zawsze jest granica, a ona rozumie, co się dzieje, gdy się ją przekroczy. – Wiesz, że zawsze zrobię to, co powiesz. Ale myślę o tym, co powiedziała starszyzna… – Mary zaczyna łagodzić, kładąc dłonie na moich ramionach. – Nie myśl! – ucinam. – Jedyne, co się wydarzy, to że będę frustrował tę dziewczynę, dopóki mnie nie odrzuci, nie zerwie więzi i nie uwolni mnie od niej. – Patrzę na swoje odbicie w lustrze, wypluwając słowa, by tylko rozdrażnić mojego wilka. I zgodnie z oczekiwaniami, Canine prycha. – Dobrze. Ubiorę się i dołączę do ciebie na śniadanie. Kochanie, myślisz, że nas wczoraj widziała? Uśmieszek ciągnie kącik moich ust. – Tak, i zobaczy nas znowu dzisiaj. Mary składa pocałunek na moim ramieniu przed odejściem, ale jej dotyk pozostawia mnie zimnym. Zrobię wszystko, co konieczne, by odepchnąć Amicę, i zrobię to bez cienia wyrzutów sumienia. Dlaczego miałbym je czuć? Jest niczym więcej jak oszustką, a teraz blacharą. Czego chce? Władzy? Statusu? To żałosne. Wychodzę z pokoju i wchodzę do prywatnej windy, która prowadzi do zewnętrznych rezerwatów. Jako Alfa watahy Bloodbane nie jesteśmy tylko najwięksi – jesteśmy najbogatsi. Wpływy naszej watahy rozciągają się na cały Krąg Apex, a całe miasto Blackwater kłania się nam. Nasza wataha ma najbardziej elitarne rodziny, najpotężniejsze linie krwi i dziedzictwo ognia, którego nie można dotknąć. Gdy drzwi windy się otwierają, wychodzę do ekskluzywnego holu. – Alfo… – Alfo… Członkowie watahy szybko usuwają się na bok, rozstępując się jak morze, gdy wchodzę do sali. Wiedzą, że lepiej nie wchodzić mi w drogę. Omen, zarządca udogodnień domu, dołącza do mnie, w milczeniu dbając o moje potrzeby, gdy zajmuję miejsce. Kładzie obok mnie gazetę jak zwykle i nalewa mi kawę. Spoglądam na ucztę rozłożoną na stole przede mną – tak jak każdego ranka, to bankiet godny Alfy Bloodbane. Przewracam oczami, gdy nagłówek gapi się na mnie: „Była Luna watahy Ironclaw uznana winną cudzołóstwa!” Gazeta gniecie się w moich pięściach, a Omen instynktownie się odsuwa. – Kto, do diabła, dał mediom te cholerne informacje?! – ryczę. – Zajmę się tym, Alfo… – To jest dokładnie to, czego nie chciałem! Jak mam ją pokazać światu z tą obrzydliwą plamą na jej imieniu? Dowiedz się, kto to wyciekł, i napraw to. Chcę, żeby idiota, który wypuścił te wieści, został ukarany! – Znajdź Brię i sprowadź ją tu, teraz! – warczę, patrząc, jak Omen wybiega z pokoju jak smuga. Moje dłonie uderzają w stół wystarczająco mocno, by zastawa zadzwoniła. Mary wpada do środka, stukając obcasami. – Widziałam, jak Omen wybiega. Co się dzieje? – Nagłówki są oblepione tymi cholernymi wieściami o Amice! – warczę. Mary zerka na pognieciony papier w mojej dłoni. – Bria to naprawi… Zawsze to robi. Drzwi się otwierają i spodziewam się, że Bria wkroczy i zaoferuje jakieś rozwiązanie tej katastrofy. Ale zamiast niej wchodzi Amica. Wygląda to tak, jakby przez te drzwi wszedł anioł, owinięty w grację i jedwab. Ma na sobie kremową suknię, ściągniętą w talii, wraz z gorsetem, który eksponuje elegancką linię jej obojczyków. Bria musiała spędzić godziny nad tym wyglądem, choć to nie miałoby znaczenia, bo Amica mogłaby nosić łachmany i wciąż sprawić, że świat by się zatrzymał. To nie tylko jasność jej skóry, ziemia w jej oczach i to, jak jej dłonie spoczywają na sobie. Kto by wiedział, że jest niczym więcej jak oszustką? Jak kobieta tak piękna, tak doskonała, może popełnić taką zbrodnię? Jej piękno i jej zdrada są przeciwieństwami, dwiema rzeczami, które nie powinny istnieć w tym samym wszechświecie. Zaczyna iść w naszą stronę, a moja klatka piersiowa zaciska się w sposób, do którego nienawidzę się przyznawać. Mógłbym gapić się na nią cały dzień i nigdy nie znaleźć skazy na tej twarzy. Ani jednej. A te usta… Niebiosa, nie ma w nich grzechu. Mary podnosi kawałek owocu i wkłada mi go do ust, jakby chcąc przypomnieć Amice o grze, w którą gramy. Amica zastyga, gdy dostrzega tę scenę – jagodę w moich ustach, dłoń Mary wciąż na moim ramieniu. Żuję powoli, nie trudząc się, by ukryć zadowolenie na twarzy. – Mam nadzieję, że nie przyszłaś tu na śniadanie. To moja prywatna jadalnia. Skoro Bria odpowiada za twój pobyt, powie ci, gdzie masz jeść – wypowiadam z gniewem. – Powiedziano mi, że to jadalnia domu watahy… – Głos Amicy jest miękki, zbyt miękki – jak wata cukrowa, rozpływająca się, zanim zdążysz jej posmakować. Brakuje mu pretensji czy jadu, których się spodziewałem. Ale przypominam sobie – pod spodem jest zło. Musi być. – Kto jest tym idiotą, który ci to powiedział? – szczekam, a jej ramiona lekko drżą. Ach, dobrze. Boi się mnie. – Po prostu powiem, co muszę, i wyjdę. Nie musisz się złościć z powodu mojej obecności. Jej głos jest niemal rozbrajający. Niemal. – Nie masz prawa mówić mi, o co powinienem lub nie powinienem być zły. A teraz mów, co tam, do diabła, masz do powiedzenia, i wynoś się. Palce Amicy bawią się nerwowo u jej boku. Widzę, jak zerka na Mary, prawdopodobnie życząc sobie, by wyszła, żebyśmy mogli porozmawiać na osobności. Ale nie, nie dam jej niczego. – Czy możemy porozmawiać na osobności, proszę? – pyta. – Nie. Oświadcz to, co masz, tu i teraz. – Dłoń Mary zaciska się na moim ramieniu, gdy wstaje, a oczy Amicy podążają za nią przez chwilę, zanim wrócą do mnie. – Jak zostało ustalone… jesteśmy partnerami – zaczyna. – Ale nie prosiłam o partnera drugiej szansy. – Nie jestem partnerem drugiej szansy! – Z trzaskiem łamię kubek w dłoniach, a żar mocy mojego wilka przyciemnia odłamki. Amica szybko cofa się, przestraszona. – Ja tylko… – Chciałam tylko ustalić pewne granice dla tego związku. Wiem, że mnie nie chcesz. Nie jestem tu, by udawać miłość czy lojalność. Ty i twoja… kochanka, jesteście wolni, by kontynuować swoje zajęcia. Ja… Wstaję z krzesła i wypuszczam chichot. – Granice? Czy ona naprawdę myśli, że może dyktować mi warunki? Alfie watahy Bloodbane? – Jakie granice, Amico? Myślisz, że możesz mi mówić, czym ten związek ma być? Myślałaś, że sprowadziłem cię tutaj, byś była chroniona i szanowana? – warczę groźnie, podchodząc bliżej niej. Stopy dziewczyny niosą ją daleko ode mnie, jej szyja odchyla się, odsłaniając znamię, które na niej zostawiłem – moje ugryzienie, moje roszczenie. – Nie – kontynuuję. – Sprowadziłem cię tutaj, ponieważ twoja krew Wildthornów może dać mi szczenięta. Nie myśl ani przez chwilę, że masz władzę, by dyktować, czy będę kontynuował moje zewnętrzne… frywolności. Ja o tym decyduję. Jestem cholernym Alfą! Zamykam dystans między nami, górując nad nią. Ona znów szura w tył. Canine, mój wilk, powściąga mnie, nawołując do umiaru. „Przestań ją straszyć!” – warczy Canine, ale odpycham jego głos na bok. – Dla własnej ochrony, Amico, poddasz się i dasz mi szczenięta! Ukryję twoje grzechy przed resztą świata. Dam ci uznanie lepsze niż to, na które zasługujesz. I nie chcę tylko jednego czy dwóch. Chcę wielu szczeniąt! Czy jesteś gotowa poddać się moim żądaniom, czy opuścisz moją watahę? Jej usta się rozchylają, ale nie wydobywają się z nich żadne słowa. Przez chwilę myślę, że zapędziłem ją w kozi róg. To jest to – może tutaj ucieknie. Może w końcu zwieje, a ja będę od niej wolny. Ale zanim zdąży odpowiedzieć, drzwi otwierają się z rozmachem. Bria wchodzi do pokoju, a ja syczę. Odchodzę od Amicy, porywam gazetę ze stołu i wpycham ją w ręce Brii. – Napraw to! – rozkazuję. Bria rzuca szybkie spojrzenie na gazetę. – Zajmę się tym. Następnie patrzy na Amicę. Zanim zdążę o tym pomyśleć, wchodzi kolejna postać – Stephan, jeden z gamm domu watahy. Nie zwróciłbym na niego uwagi, gdybym nie dostrzegł przelotnego rozpoznania między nim a Amicą. Sposób, w jaki na siebie patrzą – to nie jest przypadkowe. To niemal tak, jakby byli zszokowani swoim widokiem. – Szukałam cię – mówi Bria do Amicy. – To jest Stephan. Oprowadzi cię po domu watahy i pokaże wszystko, co musisz wiedzieć. Dłoń Amicy puszcza ciasny uścisk, jaki miała na sukni, i bez odpowiedzi na moje pytanie wychodzi z jadalni. Ale to w porządku. Widziałem to spojrzenie między nią a tym gammą. I dzięki temu mam nowy sposób, by znów ją złapać w pułapkę.