– Moja mała Sarah... – powiedział cicho. Ciało Jimmy'ego zadrżało, gdy usłyszał głos Sary. Mandy podbiegła niczym strzała. – Sarah, o co robisz awanturę? Nie jesteś martwa. Skoro wciąż żyjesz, o co masz pretensje? To ja powinnam je mieć. 19 lat temu, tego samego dnia, prawie umarłam, rodząc cię. Odkąd się urodziłaś, dostaję migreny, gdy tylko zawieje wiatr. Latem muszę nosić kapelusz, by chronić czoło, a w deszczowe dni moje lędźwie bolą tak bardzo, jakby miały pęknąć. Dlaczego ty nie masz żadnych dolegliwości, a ja muszę cierpieć każdego dnia? Sarah spojrzała na piękny tort w kształcie księżniczki stojący na środku stołu. To był pierwszy tort urodzinowy, jaki otrzymała, odkąd sięgała pamięcią. Wzięła świeczki, wbiła je w ciasto i zapaliła. Czuła się tak, jakby była w restauracji zupełnie sama. Jimmy zgromił wzrokiem Mandy, która usiadła z irytacją. Yam natychmiast zgasiła światła, gdy Jimmy dał jej znak spojrzeniem. Sarah zamknęła oczy. Nikt – ani jej ojciec, matka, brat, ani siostry – nie wyszedł z inicjatywą zaśpiewania jej „Sto lat”. Prawdopodobnie nie byli do tego przyzwyczajeni. Przez 19 lat musiała śpiewać piosenkę urodzinową pięć razy w roku, ale za każdym razem nie miało to z nią nic wspólnego. Była tym zbędnym elementem w sześcioosobowej rodzinie. Nikt jej nie zaśpiewał, więc zaśpiewała sobie sama w sercu. „Wszystkiego najlepszego dla mnie... Wszystkiego najlepszego dla mnie...” Po skończeniu piosenki Sarah zdmuchnęła świeczki i wzięła nóż oraz widelec, by ukroić kawałek tortu. Wzięła solidny kęs; ciasto było słodkie. Yam ponownie włączyła światła. Stół jadalny był pełen pysznych dań, ale atmosfera była niezręczna. – Mała Sarah, wszystkiego najlepszego – Jimmy z trudem wydusił z siebie słowa. W ślad za nim Henry, Molly i Yam również złożyli jej życzenia. Mandy wydęła wargi i powiedziała: – Urodziny dziecka to dzień cierpienia matki. Ona nawet nie zasługuje na te urodziny. To ja powinnam być celebrowana. Sarah w milczeniu podniosła nóż i widelec. Ukroiła pięć kawałków tortu i podała je jeden po drugim każdej osobie. Następnie podniosła głowę i powiedziała do Jimmy'ego: – Panie York, mimo że ten stół z jedzeniem nie jest tak wysokiej klasy i wyśmienity jak jedzenie w tamtym pięciogwiazdkowym hotelu dziś rano, to lubię tutejsze potrawy. I chcę tylko 10 milionów z tych 100 milionów, czy to w porządku? – Nie, sprzeciwiam się! – Mandy uderzyła w stół i zerwała się z miejsca. – W porządku, w takim razie nie chcę niczego. Wyjdę, gdy skończę jeść ten tort – powiedziała Sarah. Po tych słowach odwróciła się i poszła na górę. – Bzdura. Wracaj tu i siadaj – krzyknął do niej niespokojnie Jimmy. Sarah weszła do swojego pokoju i szybko spakowała najpotrzebniejsze rzeczy. Spakowanie tej jednej walizki zajęło jej tylko pięć minut. Kiedy pchnęła drzwi, na zewnątrz stała Molly. – Moja młodsza siostrzyczko. Mama i tata zostali zmuszeni do tego dziś rano z powodu presji ze strony rodziny Marshallów. Nie mieli wyboru, więc nie bierz tego do siebie. Możesz zostać? Sarah po raz drugi minęła Molly i zeszła po schodach. Skierowała się w stronę drzwi i wyszła. Przez te wszystkie lata Jimmy dawał swojej rodzinie czerwone koperty podczas Księżycowego Nowego Roku. Podczas gdy wszyscy dostawali 1000 juanów, ona otrzymywała tylko sto. Jednak nigdy nie wydawała pieniędzy lekkomyślnie. Dodatkowo, Jimmy dawał jej 1000 dolców na wydatki na życie co miesiąc, gdy mieszkała w internacie liceum. Przez trzy lata szkoły średniej zgromadziła pewną sumę pieniędzy, więc była w stanie utrzymać się do końca szkoły. Dlatego Sarah opuściła dom bez najmniejszego wahania. – Stój, wracaj! – wrzasnął Jimmy. – Pozwól jej odejść. Gdy tylko wyjdzie z tego domu, niech nigdy nie wraca. Jeśli wróci, połamię jej nogi – krzyknęła wściekła Mandy.