Beatrice stała zamrożona na betonie, a oddech uwiązł jej w gardle. Przerażenie emanujące z Kaelena przykuło ją do miejsca. Przez trzy lata ich wspólnego mieszkania pod jednym dachem, znała go jedynie jako cichy, spolegliwy cień – mężczyznę, który przełykał zniewagi i trzymał głowę spuszczoną. Rozwścieczony, górujący nad jej pobitym synem drapieżnik roztrzaskał tę iluzję na milion drobnych kawałków. Gdy początkowy szok wreszcie minął, powietrze z powrotem wpadło do jej płuc. Beatrice otworzyła usta i wydała z siebie histeryczny, świdrujący w uszach wrzask. – Pomocy! Niech nam ktoś pomoże! On morduje mojego syna! Jej szaleńcze krzyki rozdarły przestrzeń placu, działając jak wyjąca syrena. Ciężki łomot bojowych butów uderzających o chodnik dał się słyszeć, gdy z wejścia do budynku wyroiła się ekipa ochrony Aegis Group. Kilkunastu mężczyzn w mundurach pędem rzuciło się na miejsce zdarzenia, a ich dłonie instynktownie sięgnęły do pasków. Judd, potężnie zbudowany szef ochrony, przepchnął się przez szeregi, by ocenić zagrożenie. Spojrzał na jęczącą, zakrwawioną miazgę na ziemi, a potem skrzyżował wzrok z Beatrice. Na jego twarzy odmalowało się rozpoznanie. To była matka prezes firmy. Właśnie spadła mu z nieba złota okazja, by ugruntować swoją pozycję i przypodobać się rodzinie Caldwellów. – Pani Caldwell! – szczeknął Judd, wypinając pierś. – Co tu się dzieje? – Judd! Złapcie to zwierzę! – wrzasnęła Beatrice, wskazując wypielęgnowanym palcem na Kaelena. – Zamknijcie go natychmiast! Zobacz, co zrobił mojemu słodkiemu chłopcu! Chcę, żeby został ukarany! Judd obdarzył Kaelena wściekłym spojrzeniem. – Masz życzenie śmierci, koleś? Szukasz kłopotów na terytorium Aegis? – Pomachał mięsistą dłonią do swoich ludzi. – Na co czekacie? Otoczyć go! Zbić na kwaśne jabłko! Ochroniarze ruszyli naprzód, wyciągając czarne stalowe pałki. Unieśli broń, chętni zaimponować matce swojej szefowej. Zanim pierwszy cios zdążył spaść, ostry, rytmiczny stukot wysokich obcasów przeciął narastające napięcie. – A co wy niby myślicie, że robicie? – rozległ się gładki, władczy głos. Agresywny tłum bezwiednie się rozstąpił. Do przodu wyszła oszałamiająca kobieta, ubrana w elegancką, dopasowaną srebrną suknię, która podkreślała jej kształty. Jej usta pomalowane były na uderzająco karmazynowy kolor, a jej obecność w pełni zdominowała przestrzeń. Ochroniarze zatrzymali się w pół kroku, a ich oczy rozszerzyły się z niepohamowanego, pożądliwego zaciekawienia, gdy ją taksowali. Ona jednak zignorowała gapiących się mężczyzn. Idąc prostą, niezachwianą linią, zatrzymała się bezpośrednio przed Kaelenem. – Kim jesteś? – zapytał Kaelen. Czysta furia w jego oczach zamigotała, ustępując miejsca czujnej rezerwie. Kobieta obdarzyła go rozbrajającym uśmiechem. – Miło mi cię poznać. Jestem Valeria Sinclair. Przysłał mnie pan Carmichael. Sama wzmianka o jej nazwisku wywołała potężne fale szoku wśród ekipy ochroniarzy. Groźna postawa strażników zapadła się w panikę, gdy wybuchły wśród nich gorączkowe szepty. – Valeria Sinclair? Z tych Sinclairów? – To przecież dziedziczka... ma dopiero dwadzieścia dwa lata i jest właścicielką połowy miasta! Judd przełknął z trudem ślinę, a pałka w jego dłoni nagle stała się wyrokiem śmierci. Wszyscy w świecie biznesu wiedzieli, kim jest Valeria Sinclair. Samodzielnie zbudowała potężne imperium biznesowe. Wejście z nią w konflikt oznaczało zawodowe samobójstwo lub coś znacznie gorszego. Niewzruszona otaczającą ją paniką, Valeria przechyliła głowę w stronę Kaelena. – Proszę poczekać w moim samochodzie, panie Vance. Ja zajmę się tymi śmieciami. Uniosła rękę i pstryknęła palcami. Dźwięk był ostry. Za jej plecami z cienia wyłoniło się czterech potężnych goryli w nienagannych ciemnych garniturach. Poruszali się w idealnej synchronizacji, wyciągając własne, ciężkie pałki ze stalowym rdzeniem. Przerażająca, żądna krwi aura bijąca od tych mężczyzn krzyczała, że byli wyszkoleni w jednostkach elitarnych. Ochroniarze Aegis spojrzeli raz na absolutną grozę emanującą z ludzi Sinclair i w strachu się wycofali. Nikt nie odważył się nawet oddychać, a co dopiero zamachnąć się bronią. Na placu zapadła cisza. Kaelen w ogóle nie zwrócił uwagi na tę konfrontację. Kucnął na betonie. Ze stałą, mozolną troską wyciągnął ręce i zebrał błyszczące, strzaskane odłamki rozbitego kryształowego naszyjnika swojej matki. Ukrył kawałki w dłoni, wstał i pozwolił, by Valeria go odprowadziła. Czekający przy krawężniku luksusowy Bentley pochłonął ich i płynnie włączył się w ruch miejski. W sekundzie, gdy srebrny samochód zniknął im z oczu, Beatrice eksplodowała. – Co z wami do cholery jest nie tak?! – wrzasnęła, kierując swoją furię na ochroniarzy. Uderzyła Judda w ramię. – Bezużyteczne śmieci! Płacę wam, żebyście nas chronili! Dlaczego pozwoliliście im odejść? Judd rozmasował ramię, opłakując swoją całkowitą bezradność. – Pani Caldwell, niech pani będzie rozsądna. To była Valeria Sinclair. W tym mieście nie ma ani jednej osoby, która odważyłaby się jej narazić! – Nie odważycie się narazić jej, ale nie macie problemu, by obrazić moją córkę?! – krzyknęła Beatrice. Zanim Judd zdążył sformułować wymówkę, szklane drzwi budynku Aegis Group zasyczały i otworzyły się. Ze środka wyszły Sienna i Vera, przyciągnięte utrzymującym się zamieszaniem. Wzrok Sienny omiótł plac i zatrzymał się na Gideonie. Jej brat był jęczącą, spuchniętą masą na chodniku, miał rozcięte usta, a krew plamiła jego markową koszulę. Wyraz twarzy Sienny stał się śmiertelnie lodowaty. – Co tu się stało? Kto to zrobił? Beatrice odwróciła się gwałtownie. Gryzący gniew zniknął z jej twarzy, w ułamku sekundy zastąpiony łzami. Rzuciła się w stronę Sienny, grając rolę ostatecznej, niewinnej ofiary. – Sienna! Dzięki Bogu, że jesteś! – złkała Beatrice, wskazując dziko na poturbowaną twarz Gideona. – To było to zwierzę, Kaelen! Po prostu szliśmy do samochodu. Kaelen upuścił swój paskudny kryształowy naszyjnik, a twój słodki brat podniósł go, żeby uprzejmie mu go oddać. Ale Kaelen oszalał! Fałszywie oskarżył Gideona, że próbował to ukraść i po prostu zaczął go bezlitośnie bić! Mój biedny chłopiec chciał tylko postąpić właściwie! Brwi Sienny się zmarszczyły, a między jej oczami pojawiła się głęboka bruzda sceptycyzmu. Wpatrywała się w krew na ziemi. Po trzech latach małżeństwa znała temperament Kaelena. Był wyjątkowo łagodny. Był człowiekiem, który gotował jej posiłki i przełykał każdą obelgę, jaką rzucała w niego jej rodzina. – Kaelen? – zapytała Sienna, a w jej głosie pobrzmiewało zwątpienie. – On nie wpada tak po prostu w szał. Co tak naprawdę zrobiliście, żeby go sprowokować? Beatrice sapnęła, udając absolutne oburzenie na sceptycyzm własnej córki. – Czy ty nazywasz swoją matkę kłamczuchą?! Spójrz na swojego brata! – Odwróciła się i posłała mordercze spojrzenie służalczemu szefowi ochrony. – Powiedz jej, Judd! Widziałeś wszystko! Judd, zdesperowany, by utrzymać się w łaskach rodziny Caldwellów, gorliwie pokiwał głową. – Tak, pani Caldwell! Pani matka mówi prawdę. Ten facet po prostu oszalał i zaatakował pani brata znikąd. Musieliśmy wkroczyć, zanim skrzywdziłby też pani matkę. Ośmielona spreparowanym poparciem, Beatrice wycelowała drżący palec w stronę ulicy. – On jest dwulicowym hipokrytą, Sienna! Dopiero co się z nim rozwiodłaś, a on już paraduje z jakąś nową dziwką, która zabrała go w luksusowym samochodzie! Zaplanował to! To miażdżące oskarżenie odbiło się echem w umyśle Sienny. Jej zmarszczenie brwi znacznie się pogłębiło. Mroczne ziarno wątpliwości na dobre zapuściło korzenie w jej piersi. Czy Kaelen był naprawdę zdolny do takiego zimnego okrucieństwa? Zastanawiała się, czy był aż tak wściekły z powodu nagłego rozwodu, że postanowił wziąć krwawy odwet na jej bezbronnej rodzinie. Miało to jakiś pokrętny sens. Jeśli naprawdę mścił się, maltretując jej rodzinę, musiała zmierzyć się z gorzką rzeczywistością. Mężczyzna, z którym przez trzy lata dzieliła dom, był obcym człowiekiem i przez cały czas źle go oceniała.