Tego samego wieczoru Kaelen obudził się w końcu po wielu godzinach snu i odkrył, że znajduje się w sali szpitalnej. Gdy tylko otworzył oczy, rozległ się zszokowany głos: – Hę? Nie umarłeś, Vance? Wzrok Kaelena podążył za źródłem głosu i spoczął na Cecilii, która siedziała obok i przyglądała mu się z oszołomionym wyrazem twarzy. – Co? Jesteś rozczarowana, że mnie widzisz żywego? – warknął Kaelen. –