Miarowy szum silnika eleganckiego, srebrnego mercedesa stanowił ciche tło dla pluszowego, skórzanego wnętrza. Waleria Sinclair oparła się o wygodny fotel, odwracając się w stronę Kaelena z pełną gracji gracją. Ze swojej markowej torebki wyjęła czarną kartę obramowaną efektownym, złotym brzegiem. "Panie Vance, proszę przyjąć tę platynową kartę jako dowód wdzięczności mojej rodziny," zaoferowała Waleria, wyciągając ją z klasą. "Posiadanie tego symbolu naszego uznania gwarantuje panu status elitarnego, honorowego gościa we wszystkich lokalach powiązanych z rodziną Sinclairów." Kaelen spojrzał na prestiżowy przedmiot, ale delikatnie pokręcił głową. "Panno Sinclair, nie ma takiej potrzeby. Nie chcę się narzucać ani zaciągać długów wdzięczności." Waleria posłała mu ciepły uśmiech, niezrażona jego początkową odmową. "Potraktuj to jako osobisty gest, Kaelenie. Co do ziela canscory, którego tak pilnie potrzebujesz, masz moją stanowczą obietnicę. Osobiście je znajdę i każę dostarczyć do twojego domu do jutra." Słysząc zapewnienie o leczniczym ziele, którego tak desperacko potrzebował, Kaelen zaśmiał się cicho i szczerze. "To bardzo hojne z pani strony, panno Sinclair. Dziękuję." Wyciągnął rękę i przyjął upragnioną kartę, wsuwając ją do kieszeni. Zapadli w przyjazną ciszę, obserwując światła miasta rozmywające się za przyciemnianymi szybami. Nagle spokojna przejażdżka została zrujnowana. Kierowca z całą siłą wdepnął pedał hamulca. Ciężkie opony zapiszczały na asfalcie, rzucając Kaelena i Walerię do przodu na pasy bezpieczeństwa. Ręce kierowcy drżały na kierownicy. Pot spływał mu po bladym czole, gdy gorączkowo zerknął w lusterko wsteczne. "Bardzo mi przykro, panno Sinclair!" krzyknął kierowca, a jego głos łamał się w panice. "Grozili mi śmiercią! Zostałem zmuszony do wciągnięcia pani w tę pułapkę! Nie miałem wyboru!" Zanim Waleria zdążyła w ogóle przetworzyć nagłą zdradę, kierowca pchnął swoje drzwi, wygramolił się na słabo oświetloną ulicę i uciekł pędem w otaczające ich ciemności. Pisk opon odbił się echem po wąskiej uliczce, gdy dwa potężne, ciężko opancerzone czarne SUV-y wjechały na pozycje. Jeden zablokował mercedesowi drogę z przodu, a drugi skutecznie odciął im drogę ucieczki z tyłu. Pułapka zatrzasnęła się idealnie. Błyskawicznie drzwi SUV-ów otworzyły się z hukiem. Ponad tuzin uzbrojonych mężczyzn otoczyło uwięziony, luksusowy pojazd. Ciężkie buty bojowe uderzyły o bruk, a ostrza zabłysły w świetle migoczących latarni. Ich twarze były ukryte za ciemnymi maskami, a w oczach czaiła się nienawiść. Zwalisty, łysy mężczyzna, który najwyraźniej dowodził zgrają, wystąpił naprzód. Agresywnie postawił ciężki but bojowy prosto na masce srebrnego mercedesa, aż metal jęknął pod jego ciężarem. Wymachując ostrym nożem myśliwskim, wpatrywał się przez szybę prosto w Walerię. "Panno Sinclair," zaśmiał się z pogardą łysy przywódca, celując czubkiem ostrza w przednią szybę. "Mój potężny szef chce odbyć z panią bardzo osobiste spotkanie. Jesteśmy tu, by zapewnić eskortę." Niewzruszona przerażającym pokazem śmiercionośnej siły otaczającej jej samochód, Waleria emanowała majestatycznym, niezachwianym autorytetem. Zachowała królewskie opanowanie miliarderki i powoli, tylko na ułamek, opuściła szybę. "Jesteś dość zuchwały, atakując mój pojazd w środku ulicy," odpowiedziała Waleria lodowatym tonem. Łysy przywódca wybuchnął okrutnym śmiechem. "Nie odważylibyśmy się na to, gdyby w pobliżu byli twoi elitarni ochroniarze. Ale skoro zostawiłaś ich wszystkich w szpitalu, by strzegli twojego umierającego dziadka, jesteś całkowicie bezbronna." Przeniósł swoje złośliwe spojrzenie na Kaelena, otwarcie z niego kpiąc. "Siedzisz tam tylko ty i twój ładniutki, mały utrzymanek do obrony. Nie mogliśmy przepuścić tak wspaniałej okazji." "Udało ci się przekupić mojego kierowcę. Za to oddaję ci sprawiedliwość," zapytała spokojnie Waleria, nie zrywając kontaktu wzrokowego. "Teraz zaspokój moją ciekawość. Powiedz mi, jak nazywa się twój szef." "Dowiesz się, jak już cię do niego zaciągniemy! Wysiadaj z samochodu!" warknął arogancko łysy mężczyzna. Kiedy Waleria nie ruszyła się nawet o milimetr, jego cierpliwość się skończyła. Dał znak zbirom flankującym samochód. "Przynieście ciężki, stalowy młot! Rozwalcie tę szybę!" Gdy zbiry rzuciły się po ciężkie narzędzie, Kaelen w milczeniu uznał, że widział już wystarczająco dużo. Arogancja motłochu działała mu na nerwy. Odpiął pasy bezpieczeństwa, spokojnie pchnął drzwi samochodu i wysiadł na asfalt, by samotnie stawić czoła tłumowi. Wewnątrz bezpiecznego mercedesa Waleria zachowała absolutny spokój. Nie mrugnąwszy okiem, sięgnęła głęboko do swojej markowej torebki i mocno chwyciła zimną, stalową rękojeść ukrytego pistoletu. Jej palec spoczął w pobliżu spustu, gotów do strzału w razie potrzeby. Stojąc samotnie naprzeciw tuzina uzbrojonych zbirów, Kaelen spojrzał w oczy zwalistemu, łysemu przywódcy. Rzucił mu płaskie, lodowate ostrzeżenie. "Daję wam dokładnie pięć sekund na zniknięcie, zanim zacznę działać." Łysy mężczyzna wpadł w kolejny napad okrutnego śmiechu, kpiąc z czystej zuchwałości tego samotnego, nieuzbrojonego mężczyzny. "Ty arogancki śmieciu! Próbujesz zgrywać bohatera dla swojej bogatej mamuśki?" Przywódca podniósł nóż i agresywnie rozkazał swojej załodze. "Atakować! Okaleczcie gnoja!" Zamaskowani bandyci ruszyli naprzód ze śmiercionośnymi zamiarami. Kaelen bez strachu wyszedł naprzeciw ich brutalnej szarży. Jego ruchy były nienagannie płynne, przemieszczał się przez powstały chaos równie lekko i nieuchwytnie co piórko porwane przez szalejącą burzę. Uniknął zabójczego pchnięcia nożem z milimetrową precyzją, schodząc z linii ciosu, a następnie wymierzył napastnikowi potężny, łamiący kości cios w szczękę. Uderzenie powaliło zbira na bruk. Kaelen tańczył w tłumie, a jego przemyślane ciosy lądowały z niszczycielską celnością. Robił uniki, parował ciosy i oddawał uderzenia z oślepiającą szybkością. Zaledwie w kilka sekund Kaelen zdziesiątkował całą ekipę. Stos jęczących, obezwładnionych ciał zaścielił szorstki asfalt wokół niego, a ich broń bezużytecznie upadła na krawężnik. Z głowy Kaelena nie spadł ani jeden włos. Zwalisty, łysy przywódca stał zamrożony, a jego okrutny uśmieszek zastąpiło czyste przerażenie. Był na śmierć przerażony, widząc, jak tuzin jego najlepszych ludzi zostaje rozebrany na części jak zabawki. Zanim przywódca zdążył w ogóle odwrócić się do ucieczki, Kaelen zmniejszył dystans. Zakończył starcie, wyprowadzając brutalnie szybki, potężny cios prosto w brzuch przywódcy. Zwalisty mężczyzna wydał z siebie mokry charkot, opadając na kolana w agonii, gdy z jego płuc zostało wyrzucone powietrze. Obserwując z mercedesa tę jednostronną rzeź, zachwycające oczy Walerii błyszczały z intensywnym zainteresowaniem. Kąciki jej ust uniosły się. Powoli wsunęła pistolet z powrotem do swojej markowej torebki. Była pod głębokim wrażeniem. Kaelen posiadał rzadką mieszankę mistrzowskiego geniuszu medycznego i śmiercionośnych, bezbłędnych umiejętności bojowych. Przewyższał znacznie każdego ochroniarza, jakiego kiedykolwiek zatrudniła. Odsuwając się od łapiącego powietrze, klęczącego przywódcy, Kaelen spojrzał na samochód. "Jest cały twój do przesłuchania, panno Sinclair." Waleria z gracją wysiadła z pojazdu, a jej obcasy stukały o asfalt. Pochyliła się i podniosła jeden z upuszczonych noży myśliwskich. Podchodząc do pokonanego przywódcy, przycisnęła zimne, ostre ostrze prosto do jego spoconej, drżącej szyi. "A teraz," uśmiechnęła się groźnie Waleria, a jej głos był śmiertelnym szeptem. "Powiedz mi, jak nazywa się twój szef, albo przysięgam, że będę cię głęboko i powoli torturować, aż wykrwawisz się na tej ulicy." Przerażony o swoje żałosne życie, czując, jak ostra krawędź stali niebezpiecznie wgryza się w jego skórę, zwalisty mężczyzna natychmiast wykrzyczał swoje desperackie przyznanie się do winy. "Błagam, nie zabijaj mnie! To był Viktor Drask! Viktor Drask z Grupy Vexor! On zaaranżował to zlecenie!" Waleria uśmiechnęła się chłodno na to potwierdzenie. "Tego się spodziewałam. A teraz wynoś się. Wracaj i przekaż Viktorowi konkretne ostrzeżenie. Powiedz mu, że to zapamiętam i wkrótce złożę mu wizytę. Spadaj." Trzymając się za brzuch, krwawiący przywódca poczołgał się w stronę SUV-ów, wlokąc za sobą swoich jęczących ludzi. Uciekli z miejsca zdarzenia z podkulonymi ogonami, a ich pojazdy odjechały z dużą prędkością w noc. Kaelen patrzył, jak znikają, po czym odwrócił się do Walerii. "Zważywszy na tę zuchwałą uliczną zasadzkę i przerażającą, jadowitą klątwę rzuconą na pani dziadka, staje się jasne, że Viktor Drask stanowi głęboko zakorzenione, wysoce niebezpieczne zagrożenie dla przetrwania pani rodziny." Waleria zwęziła swoje piękne oczy, a jej umysł już pracował na najwyższych obrotach. "Viktor ma poparcie potężnych politycznych sojuszników dla swoich metod. Uderzenie teraz byłoby lekkomyślne. Będę tymczasowo czekać na swój moment, aż zbiorę wystarczająco druzgocące dowody, by zniszczyć Viktora i jego sieć jednym, zmasowanym i decydującym ciosem." Po zażegnaniu zagrożenia Waleria przeniosła całą swoją uwagę z powrotem na mężczyznę, który przed chwilą, w jej imieniu, bez najmniejszego wysiłku zmasakrował tuzin zbirów. Jej lodowata, skalkulowana postawa natychmiast złagodniała, topniejąc w pokazie szczerej wdzięczności. "Dziś po południu uratowałeś życie mojemu dziadkowi, a teraz, w ciągu zaledwie kilku godzin, w spektakularny sposób uratowałeś moje," zauważyła żartobliwie Waleria, podchodząc do niego niezwykle blisko. W powietrzu unosił się delikatny, odurzający zapach jej perfum. Uniosła głowę, trzepocząc swoimi długimi rzęsami, gdy spojrzała mu w oczy. Posyłając mu niezwykle zmysłowy, zapierający dech w piersiach, uwodzicielski uśmiech, pochyliła się i delikatnie szepnęła: "Aby udowodnić moją absolutną szczerość, może powinnam po prostu odwdzięczyć się własnym ciałem?"