"Dziadku!" Krzyk rozdarł duszące napięcie w pokoju. Przerażone, gorączkowe pikanie kardiomonitorów przeszło w stały, normalny rytm. Klatka piersiowa Alistaira Sinclaira unosiła się i opadała równymi, niezakłóconymi oddechami, a jego oczy otworzyły się, ujawniając jasne, przytomne spojrzenie. Przytłoczona nagłą falą intensywnej ulgi, Cecylia wybuchnęła głośnymi, radosnymi łzami. Rzuciła się na brzeg łóżka dziadka, ściskając jego wątłą dłoń, jakby odmawiała mu ponownego odejścia. Waleria wpatrywała się w świecące ekrany, a oddech uwiązł jej w gardle. Zdała sobie sprawę z absolutnej wielkości cudu, którego właśnie była świadkiem. Odwracając się do Kaelena, skłoniła się głęboko, zginając się w pasie. Jej nieskazitelna, władcza postawa stopniała w szczerej czci, a jej uderzająco piękna twarz spłoniła się z ogromnego szacunku. "Panie Vance," oświadczyła Waleria, a jej głos zabrzmiał głośno i formalnie w cichej sali. "Słowa nie są w stanie oddać głębi mojej wdzięczności. Od tej chwili Kaelen Vance zostaje uznany za najbardziej honorowego gościa rodziny Sinclairów. Czegokolwiek pan potrzebuje, ma pan nasze niezachwiane wsparcie." Kaelen przyjął tę głęboką wdzięczność ze skromnym, nonszalanckim skinieniem głowy. Zbagatelizował to monumentalne osiągnięcie, jakby wyrwanie człowieka ze szponów śmierci było prozaicznym obowiązkiem. "Nie ma za co, panno Sinclair. To nie był żaden problem." To swobodne podejście głęboko zirytowało doktora Brennera. Zepchnięty na margines i upokorzony, elitarny lekarz mocniej przycisnął okład z lodu do pulsującego policzka, posyłając młodemu mężczyźnie mordercze spojrzenia. "Hej, ty!" Cecylia wskazała drżącym palcem na hermetyczny plastikowy pojemnik spoczywający na szafce nocnej. Wewnątrz dziwaczna, masywna czarna stonoga żarłocznie pożerała usmażone owady, a jej niezliczone nogi drgały, gdy obżerała się przynętą. "Co to za rzecz? Dlaczego przerażająca stonoga znajdowała się w ciele mojego dziadka?" Wyraz twarzy Kaelena stał się śmiertelnie poważny. Podszedł bliżej łóżka, obserwując groteskowe stworzenie. "To nie jest zwykły owad," wyjaśnił z mrożącym krew w żyłach spokojem. "To w rzeczywistości skomplikowana, mroczna, jadowita klątwa. Ktoś celowo umieścił ją wewnątrz patriarchy, aby wyssać z niego siły życiowe." Słysząc to, zapadnięte oczy Alistaira rozszerzyły się w szoku. Ścisnął białą pościel, a jego umysł pędził przez niedawne wspomnienia. "Klątwa? Kilka dni temu brałem udział w elitarnym spotkaniu w Ashbourne. Wypiłem specyficzny, podejrzany kieliszek wina podany mi przez znajomego. Poczułem ostry, krótki ból w gardle po jego wypiciu, ale to zignorowałem." Zdesperowany, by uratować swoją zszarganą reputację, doktor Brenner wtrącił się z siłą. Wystąpił z kąta, próbując odrzucić mistyczną diagnozę. "Nie słuchajcie tych nienaukowych bzdur! Klątwy? Magia? Pan Sinclair musiał po prostu i przypadkowo połknąć jaja stonogi w swoim posiłku. Jaja wykluły się w jego żołądku. To wszystko!" Kaelen spojrzał aroganckiemu lekarzowi w oczy i spokojnie dostarczył naukową ripostę. "Ludzki kwas żołądkowy z łatwością strawiłby zwykłe jaja owadów, na długo zanim zdążyłyby się wykluć. W porządku, jeśli jesteś ignorantem w takich sprawach, ale nie rozpowszechniaj fałszywych informacji, by zatuszować własną niekompetencję." Prosta logika rozbiła w pył żałosny argument lekarza. Brenner otworzył usta, by kłócić się dalej, ale Waleria uciszyła drżącego doktora jednym, śmiercionośnym spojrzeniem, które obiecywało ogromny ból. "Dziękuję za diagnozę, panie Vance," powiedziała Waleria, a jej głos zniżył się do niebezpiecznego rejestru. "Uruchomię wszystkie moje rozległe zasoby, aby wytropić sprawców, którzy ośmielili się rzucić klątwę na mojego dziadka. Słono za to zapłacą." Kaelen skinął głową. Zakończywszy swoje zadanie, chwycił długopis i bloczek medyczny z pobliskiego blatu. Zapisał skomplikowaną receptę na odtrucie. "Proszę parzyć to codziennie przez pięć dni. Oczyści to jego organizm z wszelkich pozostałych toksyn." Podał kartkę Walerii. "Teraz pozwolę sobie odejść. Nie ma tu już nic więcej do zrobienia." "Odprowadzę pana," powiedziała Waleria, zrównując z nim krok, gdy kierował się do wyjścia. "Czekaj, siostro," zawołała Cecylia, przyglądając się groteskowemu pojemnikowi na stoliku. "Co powinniśmy zrobić z tymi owadami?" Waleria zatrzymała się w drzwiach. Jej lodowate spojrzenie powróciło na doktora Brennera, chłodno pieczętując żałosny los aroganckiego lekarza. Przypomniała zebranym o zakładzie, którego wszyscy byli świadkami. "Doktor Brenner obiecał, że zje te owady, jeśli panu Vance'owi się uda." Twarz Brennera spochmurniała, a jego kolana się trzęsły. "Panno Sinclair, ja tylko przesadzałem..." "Rodzina Sinclairów nie żartuje," przerwała Waleria, a jej ton był pozbawiony litości. Odwróciła się do swoich potężnych ochroniarzy stojących pod ścianami. "Upewnijcie się, że doktor zje każdego, co do jednego robaka, włącznie ze stonogą, zanim będzie mógł opuścić tę salę." Potężni ochroniarze strzelili kostkami i ruszyli na przerażonego lekarza. Kaelen obdarzył ich delikatnym uśmieszkiem i wyszedł za drzwi, a dźwięki gorączkowych błagań Brennera cichły za nim. Tymczasem w innej, znacznie niższej kategorii sali szpitalnej na drugim końcu miasta, w powietrzu unosił się ciężki zapach taniego środka antyseptycznego. "Mamo! Jak on mógł mi to zrobić? Głowa mi pęka!" Gideon Caldwell jęczał bez przerwy na wąskim łóżku, a jego głowa owinięta była grubymi warstwami gazy. Spod niedbałych bandaży wyzierały ciemnofioletowe siniaki. Żądał krwawej zemsty na Kaelenie za brutalne pobicie, uderzając pięścią w materac. Beatrice siedziała obok niego, delikatnie gładząc jego nieuszkodzone ramię. "Nie martw się, skarbie. Upewnię się, że zapłaci za to, że podniósł na ciebie rękę." Dexter Bellerose opierał się swobodnie o ramę okna, ze skrzyżowanymi ramionami w swoim skrojonym na miarę, markowym garniturze. Żywił głęboko zakorzenione, obsesyjne zauroczenie Sienną i intensywnie nienawidził jej trzyletniego małżeństwa z nikim. Skrzętnie pochylił się, by zaoferować złośliwe rozwiązanie. "Pani Caldwell, to niepojęte, że Kaelen miał czelność fizycznie zaatakować was oboje," powiedział Dexter, kręcąc głową ze sztucznym współczuciem. "Dexter, nie uwierzyłbyś," Beatrice zacisnęła zęby. "Ten śmieć oszalał. Uderzył mojego syna jak jakiś maniak i nikt nie mógł go powstrzymać." Złowieszczo się uśmiechając, Dexter pochwalił się: "Cóż, osobiście znam kilku bezwzględnych, podziemnych zbirów. Ludzi, którzy zawodowo zajmują się takimi śmieciami. Mogą z łatwością udzielić byłemu mężowi ostatecznej lekcji." Zbliżył się do łóżka, zapewniając pełnych nienawiści matkę i syna. "Kiedy moi ludzie z nim skończą, Kaelen będzie praktycznie martwy." Oczy Beatrice rozbłysły nikczemną radością. "Och, to byłoby wspaniałe!" Gideon zgodził się na ten mroczny plan, obnażając zęby w dzikim grymasie. "Dexter, powiedz im, żeby się nie powstrzymywali. Chcę, żeby miał połamane kości! Chcę, żeby był kaleką do końca życia!" Właśnie wtedy, gdy okrutny układ został zawarty, klamka drzwi kliknęła. Sienna pchnęła drzwi i weszła do pokoju. Miała na sobie obcisłą, czarną sukienkę, która opinała jej eleganckie kształty, choć jej piękna twarz wyglądała na wyczerpaną i zmęczoną. Pobudzony jej nagłym przybyciem, Gideon natychmiast zmienił ton. Bezbłędnie wcielił się w rolę ostatecznej, niewinnej ofiary. "Sienna, wreszcie jesteś! Spójrz na mnie! Jestem strasznie ranny!" Sienna westchnęła, masując skronie, by złagodzić rodzący się ból głowy. "Kaelen dzwonił do mnie, kiedy byłam w drodze. Powiedział mi, co się stało, i przeprosił przez telefon. Zapomnijmy o tym i idźmy dalej." Fałszywe łzy Gideona zniknęły, ustępując miejsca wybuchowemu oburzeniu. Zażądał, by Kaelen został tu przywleczony, by klękać i błagać o litość, całkowicie odrzucając wyczerpaną próbę Sienny pokojowego załagodzenia wybuchowej sytuacji. "Zapomnieć o tym? Żartujesz sobie ze mnie? Zostałem zbity na kwaśne jabłko! Przeprosiny to za mało!" "On nadal jest twoim szwagrem, Gideonie. Nie rób z igły wideł." Wpatrując się w siostrę, Gideon warknął ze złością. "Nie okłamuj mnie! Wiem, że jesteście po rozwodzie! Dlaczego bierzesz stronę tego drania? Co ja w ogóle zrobiłem źle? Zepsułem tylko jego głupi naszyjnik! Co to za wielka sprawa?" Sienna zamarła w bezruchu. Krew odpłynęła jej z twarzy, pozostawiając ją bladą. Nagły chłód przelał się przez jej żyły. "Co powiedziałeś o naszyjniku?" zapytała drżącym szeptem. "O tym brzydkim, który zawsze nosił," wymamrotał uparcie Gideon, krzyżując ramiona. "Twierdził, że to pamiątka rodowa, ale jestem pewien, że to były tylko śmieci." "Czy naprawdę zniszczyłeś dokładnie ten naszyjnik?" naciskała, a jej głos był ledwie słyszalny. Gideon przyznał się do podłego czynu bez krztyny skruchy. "Tak! Był niesamowicie niegrzeczny. Ten zuchwały śmieć odmówił oddania kryształu, kiedy tego zażądałem. Właśnie dlatego roztrzaskałem go na kawałki o podłogę!" Nie mogąc powstrzymać wybuchowej świadomości tego, co zaszło, Sienna wybuchnęła ognistą furią. "Naprawdę prosisz się o potężne lanie!" krzyknęła na brata, a jej ręce trzęsły się z nieopanowanej wściekłości. Zruzgotana wreszcie pojęła prawdę. Ten przedmiot nie był tylko śmieciem. Przypomniała sobie dokładnie, że ten naszyjnik był cenną pamiątką rodzinną Kaelena. Był jedyną pamiątką miłości jego zmarłej matki – jedyną rzeczą, o którą specjalnie prosił, by zabrać ją z ich gorzkiego postępowania rozwodowego. Odszedł od jej ogromnej fortuny i luksusowych aktywów, nie pragnąc niczego poza tym jednym kawałkiem kryształu. "Sienna, to tylko tani naszyjnik!" narzekał Gideon, wzdrygając się pod jej intensywnym spojrzeniem. "Dlaczego prawisz mi o to morały?" "Właśnie!" zażądała Beatrice, stając między nimi, by osłonić syna. "Czy ten błyskotka jest ważniejsza niż życie twojego własnego brata?" Ignorując oburzone, zdezorientowane narzekania matki i brata, Sienna obróciła się ostro na pięcie. Szybkim krokiem wyszła z sali szpitalnej, a ciężkie drzwi zatrzasnęły się za nią. Miażdżący, duszący ciężar głębokiego żalu osiadł w jej klatce piersiowej, gdy kroczyła sterylnym korytarzem. Druzgocąca rzeczywistość rozdzierała jej serce. Wreszcie dotarło do niej, że łagodny z natury Kaelen nigdy nie straciłby panowania nad sobą bez głęboko uzasadnionego powodu. W swoim wcześniejszym, aroganckim pośpiechu głęboko, a być może i nieodwracalnie, skrzywdziła go swoimi szorstkimi słowami.