*Elie* Minęła godzina. Potem kolejna. To już stawało się męczące. Było grubo po północy, sądząc po położeniu księżyca, i stało się aż nazbyt jasne, że nie zdążymy wrócić na czas. Nawet gdyby Kael przemienił się w wilka i kazał mi na sobie jechać — co wielokrotnie proponował — i tak byśmy nie zdążyli. Zginę tutaj. Oddech uwiązł mi w gardle, gdy ta świadomość do mnie dotarła. Moje ciało już słabło.